จ็บเท่านั้นเอง
“แน่นอน” เธอจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของเธอเรื่อย ๆ และพูดว่า “เธอมาตามหาญาติของฉันอย่างนั้นเหรอ? เธอไม่ได้พักผ่อนมาสองสามวันแล้ว เพิ่งจะหลับไปไม่นานนี่เอง แต่โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้ ฉันเองที่เป็นญาติคิดไม่อยากรบกวนความเป็นส่วนตัวของเขาก็เลยไม่ได้ถือวิสาสะรับโทรศัพท์เธอ”
อันโหรวมองไปที่เตียงที่ตอนนี้มีคนคนหนึ่งกำลังนอนหลับอย่างเงียบ ๆ ท่านอนหลับของเธอนั้นมันดูเหมือนหลับสนิท จนคิดไม่อยากจะรบกวนเธอเท่าไรนัก
เมื่อเหอเหมียวเห็นเธอไม่พูดอะไรก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ ดูเหมือนว่าไม่ว่าอะไรก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของเธอเสียแล้ว การที่เธอมานอนอยู่ที่โรงพยาบาลแบบนี้ จะนั่งบนเตียงหรืออะไรก็ตาม เพราะตราบใดที่ไม่มีโอวหยางลี่อยู่ที่นั่น เธอก็ไม่สนใจ
