อย่างที่เธอเคยได้ยิน สวนสนุกนั้นแต่ก่อนพ่อของเธอทำงาน แต่ก็ตกงาน ส่วนแม่ของเธอก็สุขภาพไม่ดี แถมสาขาการเรียนเป็นด้านการแสดงที่มีราคาค่อนข้างแพงอีกด้วย
เนื่องจากก่อนหน้านั้นเป็นเวลานัดหมายกับเธอล่วงหน้า ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไปอยู่ที่มหาวิทยาลัย แต่อาจจะอยู่ที่โรงพยาบาล
แต่ว่าเหอเฉ่าก็เพิ่งส่งข้อความมาว่าอยู่บนถนน แต่ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ เธอก็ควรจะไปดูที่โรงพยาบาลสักหน่อย
เธอกำโทรศัพท์ในมือไว้แน่น ก่อนจะเดินไปรอบ ๆ และเดินออกไปจนเกือบจะชนกับใครบางคน แต่หลังจากที่ออกมาก็พบเห็นคนคนหนึ่งเข้า คนคนนั้นคือฉิวซี ซึ่งเธอไม่ได้เจอมานานแล้ว
“ที่แท้ก็เลขาอัน ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ ว่างยังงั้นเหรอ?” ฉิวซีมองเธอด้วยรอยยิ้ม พลางจับจ้องสายตาไปที่ใบหน้าของอันโหรว ก่อนจะพูดว่า “ในฐานะที่คุณเป็นเลขาของประธานจิ่ง คุณไม่คิดจะเปลี่ยนสีรองพื้นหรืออะไรบ้างเลยเหรอ? ทุกวันแต่งหน้าแบบนี้เกรงว่าคงได้กระทบต่ออารมณ์ของประธานจิ่งเข้าแน่ ๆ”
“หัวหน้าฉิว คุณคิดว่าประธานจิ่งแค่เห็นของพวกนี้จะมีผลกระทบต่องานและอารมณ์ด้วยเหรอคะ? นอกจากนี้ฉันยังเป็นถึงหัวหน้าเลขา คงไม่ได้มานั่งติดตามเขาอยู่ตลอดเวลาหลายชั่วโมงหรอกนะคะ” แต่เดิมทีเธอเป็นกังวลอยู่แล้ว ยิ่งมาถูกฉิวซีขวางประตูไว้อีกย่อมเกิดสีหน้าที่ไม่ดีเกิดขึ้น
“เธอ…….” ฉิวซีที่ได้ยินดังนั้นก็เริ่มรู้สึกโกรธมากขึ้น เธอไม่กล้าแม้แต่จะลูบคมจิ่งเป่ยเฉิน เว้นเสียแต่เธอไม่คิดจ
