ะอยู่ที่บริษัทจิ่งอีกต่อไป
“ฉันได้ยินมาว่าเหอเฉ่านั้นยังไม่มา” ฉิวซียกมือซ้ายขึ้น พลางเหลือบมองไปที่นาฬิกา ก่อนจะพูดด้วยเสียงอันดังว่า “ทำยังไงดีล่ะ เหลือเวลาอีกแค่ห้าสิบนาที จะหาคนเจอไหมนะ?”
“หัวหน้าฉิวหรือว่าคุณหวังจะให้หาคนไม่พบ?” เธอยิ้มตอบกลับและมองไปที่ใบหน้าของเธอ ก่อนจะพูดว่า “มันยังไม่สายเกินไปหรอกนะที่จะหาคน หัวหน้าฉิวซีหวังว่าพอเจอหน้าประธานจิ่งแล้วฉันจะอธิบายเกี่ยวกับเรื่องสีหน้าของคุณและน้ำเสียงของคุณที่บอกกับฉันแบบนี้ละกันนะคะ”
“อย่ามาพูดไร้สาระนะ ฉันจะมาหวังหรือดีใจอะไรไปทำไม วันนี้เป็นวันถ่ายโฆษณาของบริษัทจิ่งซึ่งค่อนข้างสำคัญทั้งสำหรับฉันและตัวเธอ ฉันเองก็กังวลไม่แพ้เธอเหมือนกันนั่นแหละ!” ฉิวซีเองก็เผยความกังวล แต่เมื่อครู่นี้เธอแค่ทำท่าดูเหมือนเรื่องตลกเท่านั้นเอง ถ้าเกิดว่าเจออุบัติเหตุอะไรเข้าจริง ๆ เธอคงไม่อาจจะละทิ้งความรับผิดชอบนั้นได้แน่
“คุณจะมาอยู่ต่อหน้าฉันและอธิบายอะไรพวกนี้ยังไงก็ช่าง แต่จำไว้ด้วยว่าเมื่อไหร่ที่ประธานจิ่งมา พอถึงตอนนั้นให้ฉันออกแรงช่วยพูดให้คุณก็คงเป็นไปไม่ได้ ถ้าคนอื่นฉันพูดแทนได้ แต่คุณฉันคงช่วยพูดไม่ได้” เวลาเร่งด่วนแบบนี้ ความจริงแล้วเธอเองก็ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเธอเหมือนกันเพราะยังมีสิ่งที่ต้องรีบจัดการ
ฉิวซีมองเธอด้วยความโกรธ ขณะที่เธอกำลังอ้าปากพูดขึ้นก็เหลือบเห็นเธอหันหลังกลับเข้าไปในสตูดิโอแล้ว เธอจึงเดินตามไปเพราะความอยากรู้อย
