มีแต่ครั้งนั้นที่สตูดิโอ เหอเหมียว เหลียวเว่ย และก็ลูซี่อีกคนที่รับรู้
เหอเหมียวอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่น่าจะทำอะไรแบบนั้นได้ หนำซ้ำยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของตัวเองอีกต่างหาก ส่วนลูซี่น่าจะพยายามหาหนทางเอาชนะใจจิ่งเป่ยเฉิน ต่อให้ต้องรับมือกับเธอยังไงก็คงไม่เลือกวิธีนี้แน่ ๆ เพราะถ้าหากเขารู้เข้าก็คงมีแต่เกลียดมากกว่าเดิม
ทันใดนั้นใบหน้าของเหลียวเว่ยก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ หรือว่าผู้หญิงที่ชอบโอวหยางลี่คนนั้นจะใช้วิธีการแบบนี้ ลักพาตัวขึ้น?
แต่แล้วจู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ทำลายความนึกคิดของเธอทันที เธอรีบก้มลงไปดู ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาและพบว่าเป็น ‘ประธานจิ่ง’ โทรเข้ามา เธอได้รู้ทันทีว่าซวยแล้ว
ฉิวซีเธอจะขี้ฟ้องเร็วเกินไปแล้ว เธอเพิ่งจะออกจากร้านกาแฟได้แค่สิบกว่านาที จิ่งเป่ยเฉินก็โทรมาซะแล้ว
เธอรับโทรศัพท์ของเขา และจอดรถอยู่ที่ริมทาง ก่อนจะเอ่ยว่า “ประธานจิ่ง มีเรื่องอะไรเหรอคะ?”
“คุณอยู่ไหน?” ตอนนี้จิ่งเป่ยเฉินได้ออกจากตึกบริษัทจิ่งไปแล้ว และเตรียมตัวจะไปดูเหตุการณ์ที่สตูดิโอถ่ายภาพ
เสียงทุ้มต่ำที่คล้ายกับแม่เหล็กดังขึ้นในสาย มันทำให้มือซ้ายของเธออดไม่ได้ที่จะจับพวงมาลัยแน่นขึ้น
