ยง ฉันจะพาคุณไปที่นั่นนะคะ” อันโหรวเผยมือออกไปทำท่าเชิญ ก่อนจะเดินออกไปข้าง ๆ เจียงหลิว
ที่ด้านหลังของเธอ ฉิวซีที่ได้เห็นเหตุการณ์พวกนี้ แม้ว่าตัวเธอคิดอยากจะไปข้างหน้า แต่เมื่อเห็นใบหน้าของเจียงหลิวแล้ว ตัวเธอก็ก้าวขาไม่ออกทันที
ทำได้แค่ยืนนิ่งและดูพวกเขาเดินออกไป ถึงแม้ว่าเธอจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุ แต่เธอก็อยากจะเห็นอันอีหานที่ขี้เหร่นั้นออกจากบริษัทจิ่งไปซะ
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะสามารถจัดการอารมณ์ของเจียงหลิวได้ด้วยคำพูดแค่ไม่กี่คำ ไม่คิดเลยว่าเธอจะพูดได้ดีขนาดนี้
เพียงแต่ว่าจะปลอบโยนเจียงหลิวแล้วยังไง? เธอยิ้มอย่างชั่วร้ายขณะหยิบโทรศัพท์ออกมา ถ้าหากเรื่องนี้้ถูกรายงานให้จิ่งเป่ยเฉินทราบละก็ เขาคงไล่เธอออกไปแน่นอน จิ่งเป่ยเฉินคงไม่เก็บเธอไว้แน่ ๆ
นอกจากนี้เธอยังเป็นแค่หญิงแก่และน่าเกลียด
หลังจากที่อันโหรวส่งเจียงหลิวไปที่ร้านกาแฟแล้ว เธอก็รีบออกไปโทรศัพท์หาเหอเฉ่าทันที แต่ก็ไม่มีใครรับโทรศัพท์สักคน
เธอวางสายโทรศัพท์ก่อนจะรีบไปที่รถ เธอจับพวงมาลัยแน่นด้วยมือทั้งสอง ก่อนจะมองไปที่ฝูงชนที่ด้านหน้ารถ พลันก็ได้คิดคำถามเหล่านี้ขึ้นมาในใจ
พูดตามเหตุผลแล้ว เหอเฉ่าเป็นแค่เด็กใหม่ ไม่น่าจะทำให้ใครขุ่นเคือง แล้วใครจะสร้างปัญหาให้เธอกัน?
หรือจะเป็นคู่แข่งของบริษัทจิ่ง? ถึงมีคนใช้วิธีการแบบนี้?
เหอเฉ่าเป็นโฆษกโฆษณาของผลิตภัณฑ์ใหม่ ถ้าหากคนภายในของบริษัทจิ่งไม่ได้แพร่งพรายข่าว ก็คงจะ
