องเธอ คิดจะหยิบรีโมตออกมา แต่พอเห็นใบหน้าข้าง ๆ ของเธอที่กำลังหลับสนิทอยู่แบบนั้น เขาก็แทบจะลืมไปเลยว่ากำลังจะทำอะไร ถ้าหากวันข้างหน้าหลังจากนี้เธอเงียบแบบนี้บ้าง เขาก็คงไม่รู้สึกเบื่อ
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ได้สติกลับคืน ก่อนจะก้มลงไปเล็กน้อย และเอื้อมมือเข้าไปด้านล่าง ผ่านหน้าอกของเธอ ก่อนจะเปิดลิ้นชักออก
ทันใดนั้นอันโหรวก็รู้สึกถึงไอร้อนที่อยู่ใกล้ ๆ พลันนึกได้ว่าตัวเองต้องทำงาน เธอจึงตื่นขึ้นมาทันที แต่เมื่อก้มหน้าลงมองก็เห็นมือใหญ่ข้างหนึ่งกำลังอยู่บนหน้าอกของเธอ
“เพียะ!” เสียงตีมือดังขึ้นหลังจากที่เธอรู้สึกตัว ก่อนจะพูดว่า “เจตนาไม่ดี”
“อันอีหาน นี่คุณกำลังทำอะไรอยู่?” จิ่งเป่ยเฉินคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะตื่นขึ้นมา ต่อให้ตื่นขึ้นมาเขาก็ไม่ได้ทำอะไร แล้วทำไมถึงต้องตีมือของเขาด้วย
เธอที่กำลังยุ่งอยู่กับการลุกจากที่นั่งเงยหน้ามองไปยังจิ่งเป่ยเฉินด้วยท่าทีที่โกรธเคือง “ประธานจิ่ง คำถามนั้นฉันควรถามมากกว่า ทำไมมือของคุณถึงได้มาอยู่ตรงนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่?”
เขาที่ถูกพูดถึงแบบนั้น เธอคงไม่ได้ล้อเล่นแล้วแน่ ๆ ก่อนจะพูดไปว่า “ผมแค่มาดูว่าคุณหลับอยู่หรือเปล่า ในเมื่อคุณตื่นแล้ว มากับผมที่ห้องทำงานที!”
“ค่ะ ประธานจิ่ง” เธอยิ้มและเดินตามหลังเขาไป ส่วนเรื่องเมื่อครู่นี้เธอทำได้แค่อดทน!
เขาได้สัมผัสในที่ที่ควรสัมผัสแต่แรกอยู่แล้วละนะ
เมื่อมาถึงห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉิน เธอก็ยืนนิ่งรอฟัง ก่อนที
