ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ เธอนั่งอยู่บนโซฟาอยู่สักพักหนึ่ง ในที่สุดก็ได้ตัดสินใจที่จะไปอาบน้ำและเข้านอน พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาทำความสะอาด
เพียงแต่เดินไปแค่สองก้าว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อเธอมองไปก็เห็นว่าหลินจือเซี๋ยวโทรเข้ามา เธอจึงหยิบมากดรับสายก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องน้ำ
“โหรวโหรว สุขสันต์วันเกิด! ฉันงานยุ่งมากเลย เพิ่งจะว่างเมื่อกี้นี่เอง!” หลินจือเซี๋ยวเอ่ยขอโทษขณะที่พูด
“ไม่เป็นไร วันเกิดฉลองทุกปี วันนี้ไม่มา ปีหน้าก็มาได้! เธอทำงานมาน่าจะเหนื่อยมาก พักผ่อนเร็ว ๆ เถอะ” เธอเองก็คิดอยากจะนอนแล้วเหมือนกัน เพียงแต่เมื่อครู่นี้คิดอะไรเพลินไปหน่อยเลยเริ่มรู้สึกง่วง
“ได้ ได้ ราตรีสวัสดิ์นะ พักผ่อนเยอะ ๆ!” หลินจือเซี๋ยวเองก็ไม่คิดจะรบกวนเวลาพักผ่อนของเพื่อน จึงรีบวางสายไปทันที
อันโหรวที่อาบน้ำเสร็จแล้วก็รีบเข้าไปนอนทันที ก่อนจะหลับสนิทไปพร้อมกับฝัน
เธอรู้สึกว่าเปลือกตาของตัวเองหนักมาก พอคิดอยากจะเปิดเพื่อลืมตาก็เปิดไม่ได้ ทันใดนั้นเธอก็ได้เสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามา เป็นเสียงฝีเท้าที่ช่างฟังดูคุ้นเคยมาก
มันเหมือนกับว่า…..เป็นจิ่งเป่ยเฉิน
ทันใดนั้นเอง เธอก็รู้สึกว่าคางของเธอนั้นถูกบีบไปด้วยแรงของเขา เธอพยายามฝืนยกเปลือกตาหนัก ๆ ขึ้นก่อนจะเปิดออก
สิ่งที่เห็นเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาของจิ่งเป่ยเฉินที่ทุกคนต่างชื่นชมและเฝ้ามอง ดวงตาสีดำที่มืดสนิทจับจ้องมาที่ตัวเธอโดยไม่กะพริบตาแต่อ
