บนท้องนภามีรอยแยกสีดำขนาดมหึมาเส้นหนึ่งปรากฏขึ้น เงาร่างกำยำร่างหนึ่งเหาะออกมาจากด้านใน เขาสวมอาภรณ์ตัวใหญ่สีม่วง เส้นผมยาวปล่อยสยาย ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา ดวงตาแนวตั้งบนหน้าผากปรือเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง มีไอสีดำเส้นเล็กๆ ลอยออกมา ทั่วร่างเขาแผ่พลังอันแข็งแกร่งเฉกเช่นผู้ที่เหยียบยืนอยู่เหนือใต้หล้าเจียงสวินเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าที่ย่ำแย่อย่างยิ่ง ลึกลงไปในดวงตายากจะปกปิดแววตาหวาดกลัว“จงอย่ากลัว ใช้พลังอภินิหารที่เจ้าฝึกฝนในช่วงนี้ แม้นต้องตาย บุรุษเผ่าเจียงก็ต้องต่อสู้จนตัวตายอย่างสง่าผ่าเผย”เสียงของเจียงฉางเซิงดังมาจากด้านหลัง เจียงสวินหันกลับไปมองก็พบว่าร่างของผู้อาวุโสหายไปแล้ว สิ่งนี้ทำให้เขาตระหนกลนลานมากกว่าเดิมเวลานี้เจียงฉางเซิงยังไม่หายไปอย่างสิ้นเชิง สายตาของเขาพร่ามัว แต่ยังพอมองเห็นเค้าโครงร่างของเจียงสวินอยู่พอเห็นเจียงสวินไม่กล้าลงมือ ทั้งที่แสงเจิดจ้าสายหนึ่งปรากฏบนฟ้าแล้ว เจียงฉางเซิงก็เดาสถานการณ์ที่เกิดขึ้นออกแล้วเขาเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “การหลบหนีไม่มีประโยชน์ เขากลายเป็นจิตมารของเจ้าแล้ว เจ้าปรารถนาจะกระเสือกกระสนเพื่อมีชีวิตรอดไปวันๆ ต่อไปจริงหรือ อีกอย่างเขาไม่มีทางละเว้นเจ้าแน
