ตอนที่ 157 สิบนิ้วต่อหัวใจ
“คุณเคยได้ยินคำนี้มาก่อนไหม สิบนิ้วต่อหัวใจ[1]? แขนยิ่งไม่ต้องพูดถึง” เขาเอนหลังและถอยไปเล็กน้อยให้ห่างจากโต๊ะทำงาน ก่อนจะพูดว่า “ป้อนผมหน่อยสิ”
“นี่…..คุณ?” เธอขยับแว่นตากรอบดำบนจมูกของเธออย่างไม่อยากจะเชื่อในสายตา
“คุณเป็นเลขาของผม นี่เป็นหน้าที่ของคุณ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ผมบาดเจ็บหรอก” เขายกมือซ้ายที่ได้รับบาดเจ็บและแขนของเขาก็พันด้วยผ้าพันแผลขึ้นมา
อันโหรวค่อย ๆ ขยับเท้าเข้ามา เธอเชื่อว่าจิ่งเป่ยเฉินสามารถกินข้าวด้วยมือข้างเดียวได้ แต่ตอนนี้เขาทำแบบนี้คงจงใจอย่างแน่นอน
ทำยังไงดี คิดจะสารภาพกับเขาตรง ๆ หรือจะดูแลเขาแบบฝืนทนไปก่อน แต่ต้องไม่ใช่การป้อนข้าวและดูแลเขาแบบนี้แน่ ๆ
เธออดทนเพื่อสถานการณ์ตรงหน้า เธอต้องอดทนและทำได้แค่ฝืนป้อนอาหารเขาไป ก่อนจะมองไปที่หน้าของเขาที่คล้ายกับหยางหยาง และคิดว่าตัวเองกำลังป้อนข้าวหยางหยางอยู่
เมื่อคิดแบบนี้ก็ค่อนข้างรู้สึกสบายใจขึ้นมา ใบหน้าที่ซีดเซียวค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้น เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาและป้อนอาหารให้กับเขา
จิ่งเป่ยเฉินคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะยอมประนีประนอมเร็วขนาดนี้ ก่อนหน้านั้นไม่ว่ายังไงเขาก็รู้ว่าเธอไม่มีทางยอมป้อนข้าวให้เขาแบบนี้แน่ ๆ
ดูท่าการบาดเจ็บครั้งนี้มันจะคุ้มค่าจริง ๆ ถึงแม้จะไล่ฉีเซิงเทียนไปไม่ได้ แต่ถ้าหากเขายังพูดจาไร้สาระกับแม่ของเขาอีกครั้งละก็ คงได้เห็นดีกันแน่
ที่เขาไม่แต่งงานก็เพราะว่
