ขึ้น เพราะว่าตัวเองจะไม่ไปนัดบอดแล้ว
อารมณ์แบบถ้าจิ่งเป่ยเฉินไม่โกรธเขาแล้ว เช่นนี้น้ำเสียงของเขาก็ต้องเปลี่ยนไปเป็นปกติ
จิ่งเป่ยเฉินพ่นออกมาคำเดียว คำสั้น ๆ ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจว่า “ฉัน”
“พี่เฉินอย่ามาทำให้ผมตกใจเลย พี่แต่งงานก่อนคงไม่แปลก แต่ใครกันจะแต่งงานกับพี่?” เขาคงไม่ได้คิดจะแต่งงานกับอันอีหานหรอกนะ?
ไม่ต้องพูดเรื่องหน้าตาของเธอเลย แถมยังมีลูกสองคนแบบนี้ คิดจะให้ประธานบริษัทจิ่งกลายเป็นพ่อเลี้ยงเหรอ พอคิดดูแล้วเรื่องนี้มันดูไม่ค่อยน่าเชื่อ ไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไรเลย
“พี่กับอันอีหานเล่นสนุกกันได้ แต่อย่าคิดจริงจังเชียว! ต่อให้ป้าจิ่งคิดอยากกอดหลานก็เถอะ แต่คงไม่คิดอยากจะเอาหลานของคนอื่นมากอดมาอุ้มหรอก!” เพราะว่าป้าจิ่งคิดอยากจะอุ้มหลานจริง ๆ หลานแท้ ๆ ของเธอต่างหาก
ฉีเซิงเทียนมองไปยังจิ่งเป่ยเฉินที่ตอนนี้นิ่งเงียบไป เขารู้สึกเหมือนจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาออกมา แม้ในใจจะขอบคุณอันอีหานที่ช่วยปลดทุกข์ของเขาไปอยู่บ้างก็ตาม แต่ดูเหมือนครั้งนี้คำพูดของเขาจะรุนแรงไปหน่อยแล้ว!
จิ่งเป่ยเฉินค่อย ๆ เอนหลัง ก่อนจะมองไปที่เขาอย่างเย็นชาและพูดว่า “เดิมพันกัน”
“เดิมพันอะไร?” ฉีเซิงเทียนไม่อยากจะเชื่อว่าเขาคิดจะแต่งงานกับอันอีหานจริง ๆ ต่อให้เขาเห็นด้วย แต่เป็นไปไม่ได้แน่ที่อันอีหานจะเห็นด้วย
และยิ่งไปกว่านั้น พ่อแม่พี่เฉินเองก็คงไม่เห็นด้วยแน่ ๆ ยิ่งคุณป้าจิ่งนะไม่มีทางยอมรับแน่นอน ต่อให้เธ
