อคิดอยากจะอุ้มหลานมากแค่ไหน แต่อันอีหานให้กำเนิดลูกมาถึงสองคนแบบนี้ ไม่มีทางที่จะยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้ ไม่มีทางแน่ ๆ
แต่ความจริงขอแค่พวกเขามีความสุข เขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอก แต่อันอีหานจะอยู่กับเขาได้จริง ๆ เหรอ?
“นายมีปัญหาอะไรกันแน่?” จิ่งเป่ยเฉินถามอย่างเกียจคร้าน
“พี่เฉิน พี่คิดผิดแล้วนะ” ต่อให้เขาจะเหมือนกับจิ่งเป่ยเฉินในบางมุม แต่เดิมพันอะไรนั่นมันคืออะไรกันแน่!
“กลับบ้านไปรับช่วงต่อสกุลฉี?” จิ่งเป่ยเฉินเมินเฉยต่อคำพูดของเขา ก่อนจะพูดอย่างไม่แยแส
ฉีเซิงเทียนถึงกับผงะและโบกมืออย่างไม่แยแส “ไม่เดิมพัน! ไม่เอา!”
“นายไม่กล้า?” น้ำเสียงที่มุ่งมั่นและเต็มเปี่ยมถูกเอ่ยออกมา
