เมื่อมองเธอที่ป้อนอาหารกลางวันให้ แค่นี้ก็ควรปล่อยเธอไปได้หรือเปล่า?
เขาทำท่าเหมือนกับไม่ได้ยินคำพูดของเธอ ก่อนจะเผยรอยยิ้มขึ้นมา “ที่แท้ไม่กี่วันก่อนคุณก็มีความรักนี่เอง”
“ประธานจิ่งคุณเข้าใจอะไรได้สุดยอดจริง ๆ ลูกน้องของคุณขอยอมรับเลย” เธอตัดสินว่าควรออกไปดีกว่านั่งเถียงกับเขา “ฉันยังไม่กินข้าว ประธานจิ่งถ้าหากคุณไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัว”
“ผมจำได้เมื่อครู่นี้เอ่ยถามคำถามกับคุณไปนะ” หลังจากพูดจบ เขาก็มองดูเธอที่กำลังจะออกจากห้องทำงานไป
เธอหันหลังกลับและออกไปทันที ทันทีที่ออกมาจากห้อง สายตาของเธอก็เหลือบมองไปยังห้องทำงาน ความรักบ้าบออะไรนั่น จริง ๆ เลย
ถ้าหากไม่ใช่เพราะใบหน้าซีดเซียวของเธอ เธอก็คงทาบลัชออนลงบนใบหน้าของเธอแล้ว
สี่ชั่วโมงให้หลัง เธอก็หยิบยาออกมา ก่อนจะถือน้ำและเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขาอีกครั้ง แวบแรกที่เห็นมือขวาของเขาที่พลิกดูเอกสารไปมาอยู่นั้น เธอก็ฉุกคิดเรื่องเมื่อกลางวันว่าเขาทำท่าอ่อนแอแบบนั้นได้ยังไงกันนะ?
“ประธานจิ่ง ถึงเวลาที่คุณต้องกินยาแล้ว” เธอวางแก้วน้ำลง ก่อนจะกางฝ่ามือออกไปให้เขา
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา เขาทำแค่กางมือขวาออกมา และรู้สึกว่ามีเม็ดยาตกลงบนฝ่ามือของเขา ก่อนที่เขาจะกำมันแน่นและโยนมันเข้าปาก จากมุมสายตาของเขาตอนนี้เห็นแค่ตำแหน่งของแก้วน้ำ เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบมาดื่มและนั่งดูเอกสารตรงหน้าของเขาต่อไป
อันโหรวไม่ได้ชักช้าอะไร เมื่อเห็นดังน
