……
ฉีเซิงเทียนคุยโทรศัพท์ด้วยท่าทีที่ร้อนรน “โอเค โอเค โอเค ผมรู้แล้ว ผมไปก็ได้!”
เสียงวางสายโทรศัพท์ดังลั่นขึ้น หากเห็นด้วยตาละก็ เขาคงอยากจะถอดมันออกมาเป็นชิ้น ๆ
การแก้แค้นของจิ่งเป่ยเฉินเกิดขึ้นรวดเร็วมาก กลายเป็นจิ่งเป่ยเฉินบอกแม่ของเขาว่าเขาอยากแต่งงานเสียแล้ว
เขาไม่ได้อยากแต่งงานเสียหน่อย!
แน่นอนว่าจิ่งเป่ยเฉินเป็นผู้ที่ไม่อาจยั่วยุได้ มันเหมือนกับว่าตัวเขากำลังถอนขนอยู่บนหัวเสือ และเป็นตัวเองที่เสยผมอะไรอย่างนั้น
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอยู่หลายครั้ง เขาจึงจำต้องเอ่ยอย่างไม่เต็มใจ “เข้ามา”
“มีธุระอะไร?” ฉีเซิงเทียนมองไปยังอันโหรวที่กำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทีที่ไม่เข้าใจ
“ผู้จัดการฉีดูโกรธมากเลยนะคะ มีใครทำอะไรให้คุณขุ่นเคืองหรือเปล่า?” เธอเดินเข้ามาพร้อมกับถุงยาในมือ
“จะมีใครได้อีก?“ นอกจากจิ่งเป่ยเฉินก็ไม่มีใครแล้ว
“ประธานจิ่งเป็นคนป่วย เป็นเรื่องปกติที่จะมีอารมณ์ร้าย” ยิ่งไปกว่านั้นถ้าหากเขาอารมณ์ร้ายเมื่อไหร่ก็ใช่ว่าจะหายง่าย ๆ เพราะงั้นเรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ง่ายมาก
“ว่าแต่นี่มันยาของเขาเหรอ？ เธอเอายามาให้ฉันทำไมกัน?” ฉีเซิงเทียนเหลือบมองไปยังถุงยาที่อยู่ในมือของเธอ ก็ยิ่งรู้สึกงุนงงเข้าไปใหญ่
“คือแบบนี้ค่ะ ประธานจิ่งดูเหมือนจะยุ่งมาก ส่วนฉันต้องไปรับลูกของฉันที่โรงเรียนแล้ว คงไม่อาจเข้าไปรบกวนเขาได้ เพราะงั้นยาพวกนี้คงต้องฝากคุณให้เขา และบอกให้เขาอย่าลืมกินยานะค
