……
ที่บ้านสกุลจิ่ง ตั้งอยู่ครึ่งทางของเขาเหยียนฮวา อาคารรูปทรงจันทร์สีขาวเงินสี่ชั้นซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางภูเขาและแม่น้ำ สภาพแวดล้อมนั้นเงียบสงบ อากาศก็ดีไม่เลว
รถสีดำเข้าใกล้ขึ้นมาเรื่อย ๆ หากเปิดหน้าต่างก็จะสามารถได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ที่โชยมา ดอกไม้สีเหลืองอ่อนร่วงหล่นลงสู่พื้น กลิ่นของมันก็เริ่มหอมมากขึ้นเรื่อย ๆ
หญิงสาวสวยคนหนึ่งเมื่อเห็นรถที่กำลังเข้ามาก็ตะโกนขึ้นว่า “คุณนาย คุณชายกลับมาแล้ว!”
จิ่งเป่ยเฉินเปิดประตูรถลงมา ใบหน้าเย็นชาเผยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนที่จะขยับชุดสูทและเดินเข้าไปด้านใน
“เฉินเอ๋อร์!” ซูรั่วหยาได้ยินเสียงคนรับใช้ที่มารายงาน เธอตื่นเต้นและรีบเดินลงมาจากชั้นบนทันที เธอพูดกับจิ่งเป่ยเฉินมาตั้งนานแล้วเกี่ยวกับเรื่องแต่งงาน ในที่สุดเขาก็สนใจเรื่องการแต่งงานเสียที แล้วจะไม่ให้เธอตื่นเต้นได้ยังไง
แต่เมื่อเธอเห็นว่าจิ่งเป่ยเฉินกลับมาคนเดียว ใบหน้ายิ้ม ๆ ของเธอก็หายไปเกือบครึ่ง ฝีเท้าของเธอก็เดินช้าลงขึ้นมาก
“เฉินเอ๋อร์ ผู้หญิงที่ลูกชอบอยู่ไหน ทำไมถึงไม่พามาด้วย?” เธอถามพลางมองไปด้านหลังของเขา
จิ่งเป่ยเฉินเดินไปนั่งที่โซฟา คนรับใช้ต่างก็รีบยกถ้วยน้ำชาร้อน ๆ มาให้เขา ขณะที่กำลังจะยื่นมือออกไปรับ ซูรั่วหยาก็เดินเข้ามาใกล้ ๆ เขา “ลูกสะใภ้ฉันอยู่ไหน!”
เขามองไปที่ชาร้อน ๆ ในมือ ก่อนจะเอนตัวพิงกับโซฟาและพูดว่า “ทำงาน”
“ทำงาน?” ซูรั่วหยาเหลือบมองไปยังนาฬิกาแขวนผนังเก่า ๆ ก่
