ะได้พบกับจิ่งเป่ยเฉิน กระทั่งเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น เธอไม่เคยรู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะคนที่ต้องหนีไปอยู่ต่างประเทศ พ่อติดคุกจนเสียชีวิต ส่วนแม่หายตัวไป หัวใจเธอผ่านเรื่องจิตใจสลายมาสักพักใหญ่แล้ว
และยิ่งช่วงเวลานั้นที่เธอรู้ว่าตัวเองท้อง ความตกใจนั้นยิ่งใหญ่กว่านี้มาก ความคิดของเธอนั้นกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าตอนนั้นพ่อเด็กจะเป็นใครกันแน่ แต่เด็กพวกนี้คือลูกของเธอ เธอเป็นคนให้กำเนิดเขา
หยางหยางกับหน่วนหน่วนชื่อของพวกเขาทำให้หัวใจของเธออบอุ่นเหมือนกับชื่อ หลายปีที่ผ่านมาเธอพยายามอย่างมากที่จะมอบความรักให้พวกเขาให้มากที่สุด แต่ความรักของแม่นั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน พวกเขาก็ยังขาดความรักของพ่อที่ไม่อาจจะชดเชยได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่กลับมา เมื่อเธอมายังบริษัทสกุลจิ่ง หน่วนหน่วนได้พบเขา หนำซ้ำยังชื่นชอบเขามากเป็นพิเศษ หัวใจของเธอก็พลันรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย
จิ่งเป่ยเฉินเป็นผู้ชายที่ดูหล่อเหลา บุคลิกล้วนลึกลับ ยามโกรธก็ยิ่งดูน่ากลัว และถ้าหากทั้งสองคนรับรู้ความจริงของกันและกัน เขาที่โมโหร้ายขนาดนั้นย่อมโกรธเคืองอยู่แล้ว อาจจะถึงขั้นพาหยางหยางและหน่วนหน่วนไปจากเธอด้วยซ้ำ
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เธอไม่อยากคิดถึง
“แม่จ๋า พวกเราไม่เป็นไร!” เสียงอบอุ่นของทั้งสองคนทำให้ความคิดที่เตลิดของเธอกลับมา มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย และในที่สุดก็กลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ของหลินจือเซี๋ยว
เมื่อหลินจ
