โหรว เธอคิดว่าฉันต้องทำยังไงที่เวลากลางวันต้องเผชิญหน้ากับบอส ตอนกลางคืนต้องมาเจอบอสตัวเล็กอีก กว่าจะใช้สมองส่วนลึก ๆ ครุ่นคิดว่าพวกเขาสองคนนี้เป็นพ่อลูกกันนี่เอง อันโหรวเธอนี่มันนักโกหกเกินไปแล้ว!” หลินจือเซี๋ยวเอาแขนกอดไปที่อก ก่อนจะพูดว่า “รีบพูดมา ใช่หรือเปล่า!!”
“เธอเบาเสียงหน่อยสิ” อันโหรวทำท่าทางให้เธอลดเสียงลง เพื่อนของเธอในที่สุดก็รู้ตัวเสียที นี่เธอควรดีใจหรือเสียใจดี?
“เธอบอกมาสิว่าฉันเป็นพวกโง่หรือเปล่า! พวกเขาดูเหมือนกันซะขนาดนั้น ฉันก็เชื่อเรื่องไร้สาระของเธอว่าเขาเป็นลูกครึ่งซะเกือบหมด! อันโหรว ฉันเกลียดเธอ!” เธอกอดไปที่อกด้วยท่าทางโมโห ก่อนจะพูดว่า “ฉันคงไม่มีหน้าไปทำงานในวันมะรืนนี้แน่ ๆ ขืนเจอกับบอสมีหวังได้เจออันตรายของจริงแน่ ๆ!”
“ก่อนหน้านั้นพวกเขาก็ยังไม่เคยเจอกันนี่” อันโหรวพูดกับเธออย่างใจเย็น
“จริงเหรอ? หยางหยางกับหน่วนหน่วนเป็นลูกของบอสเหรอ?” เธอมองอย่างจริงจังอีกครั้ง เพราะยังไม่ได้รับคำตอบที่แน่ชัดจากปากของเพื่อน
“เธอจะปิดบังมันยังไง” เธอเอ่ยถามด้วยเสียงเบา ๆ
อันโหรวรู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็ว หลินจือเซี๋ยวก็ต้องรู้เรื่องนี้แน่ แต่เธอไม่คิดเลยว่าเพื่อนจะมารู้เอาตอนนี้
“ถังซั่ว! คิดไม่ถึงเลยนะว่าโหรวโหรวจะเป็นแบบนี้ไปซะได้ รู้ใช่ไหมว่าคุณถังกับบอสเป็นเพื่อนสนิทกัน เขาเป็นสายลับที่บอสส่งมาหรือเปล่า” ถ้าหากเป็นแบบนั้นละก็ ไม่ช้าก็เร็วบอสต้องรู้เรื่องพวกเขาแน่ ๆ
“ม
