ธอขึ้นเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า “เรื่องนี้พวกเราจะวางแผนปิดบังจนถึงเมื่อไหร่?”
“แล้วจะทำยังไงได้?” อันโหรวกางมือออกอย่างช่วยไม่ได้ “ฉันกับเขาไม่ใช่คู่รักที่แยกทางกันมาหลายปี ไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้หรอก พวกเรายังไม่มีความรู้สึกถึงขนาดนั้น”
“ฉันไม่เชื่อ!” หลินจือเซี๋ยวโต้กลับทันที ก่อนจะพูดว่า “พวกเธอยังนอนด้วยกันมาแล้วเลย!”
“ฉันบอกแล้วไงว่าเป็นอุบัติเหตุ….นี่ไม่เชื่อกันเลย?” ครั้งนั้นเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ ช่องว่างระหว่างชายหญิงต่างกันขนาดนั้น และเธอก็ถูกบังคับด้วย
“เธอต้องแต่งหน้าหลอก ๆ ต่อไปนะ! ฉันจะดูว่าหลอกตบตาไปได้อีกหรือเปล่า” หลินจือเซี๋ยวเหลือบมองไปยังเพื่อนของตนด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
ในความเป็นจริงแล้วเธออยากรู้มากว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองคนในปีนั้น หากย้อนกลับไป คนที่เธอชอบจริง ๆ คือโอวหยางลี่ แต่โอวหยางลี่กลับไปแต่งงานกับเหลียวเว่ย เพียงพริบตาอันโหรวก็หายไปอยู่ต่างประเทศ
ส่วนเรื่องที่เธอกับจิ่งเป่ยเฉินมีความสัมพันธ์กันนั้น ผู้คนต่างก็ไม่รับรู้ว่ามันเกี่่ยวข้องกับจิ่งเป่ยเฉินได้อย่างไร น้อยคนนักที่จะกล้าตรวจสอบ
“จือเซี๋ยว เธอต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับนะ อย่าลืมคุมสติตอนที่เผชิญหน้ากับจิ่งเป่ยเฉินด้วย ความสุขส่วนครึ่งหลังของฉันฝากไว้ที่ตัวเธอแล้ว!”
“หมายความว่าเธอชอบถังซั่วเหรอ เธออยากอยู่กับเขาเหรอ?” ไม่งั้นทำไมถึงไม่อยากให้จิ่งเป่ยเฉินรับรู้?
[1] คนจีนพูดอีกอย่างว่า น้ำมันหมู
