ตอนที่ 131 ประธานจิ่งจะไปส่งฉันที่บ้าน
ด้านข้างตัวของเหลียวเว่ย โอวหยางลี่ที่ไม่ได้คิดว่าเธอจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาอย่างกะทันหัน แม้ว่าทั้งคู่จะแซ่เดียวกันคือ แซ่อัน แต่ความแตกต่างระหว่างอันโหรวและอันอีหานที่อยู่ตรงหน้านี้ ไม่มีอะไรเหมือนกันเลยสักนิด พวกเขาจะมาเหมือนกันได้ยังไง?
แต่อีกวิธีหนึ่ง ถ้าเกิดว่าพวกเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ทำไมจิ่งเป่ยเฉินถึงได้ยอมออกตัวขนาดนี้ ตามใจขนาดนี้?
“บางทีอาจจะเป็นเพราะหลายร้อยปีก่อนเป็นครอบครัวเดียวกันก็ได้…..” เสียงแหบแห้งของอันอีหานยังคงเหมือนเดิม หลังจากที่พูดเสร็จก็หันเดินตามจิ่งเป่ยเฉินไป
เหลียวเว่ยไม่ได้คิดจะได้รับประโยชน์ใด ๆ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าโอวหยางลี่ เธอก็ไม่ได้ทำหน้าเย็นชา พร้อมกับเกาะเขาเดินลงไปข้างล่างด้วยรอยยิ้ม
บริกรนำสินค้าประมูลมาให้พวกเขา จิ่งเป่ยเฉินเอามือไพล่หลังก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างช้า ๆ เหลือไว้เพียงแผ่นหลังที่ไม่แยแสตัวเธอแต่อย่างใด เห็นได้ชัดว่าไม่มีแผนที่จะช่วยเหลือด้วยซ้ำ
มันน่าเสียจริง ๆ! เห็นได้ชัดว่าเขาจ่าย แล้วทำไมถึงได้เปลี่ยนให้เธอเป็นแรงงานยกของไปซะได้?
อันโหรวห่อกล่องบรรจุอย่างประณีตทั้งสามกล่องที่ได้มาจากโรงแรมฮวาเหม่ย จิ่งเป่ยเฉินนั่งรออยู่ในรถแล้ว ประตูด้านหลังถูกเปิดออกเพื่อให้อันโหรวเก็บของ
เธอโค้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะวางกล่องทั้งสามกล่องไว้ที่ข้าง ๆ เขาและพูดขึ้น “ประธานจิ่ง ฉันเก็บของให้คุณเสร็จแล้ว ฉัน
