ใจอยู่ดีหลังอาหารเย็น อันโหรวก็ให้เด็กน้อยทั้งสองไปอาบน้ำและดูพวกเขาหลับ จากนั้นเธอจึงไปอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดนอนและเอนนอนลงบนเตียงอย่างสบายในที่สุดก็หลับได้อย่างเต็มอิ่มสักที！ในขณะที่เคลิ้มหลับอยู่นั้นเธอก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธองัวเงียหันมองไปรอบ ๆ ด้วยความรำคาญเล็กน้อย ก่อนซุกตัวใต้ผ้าห่มอีกครั้งแต่เหมือนว่าเสียงโทรศัพท์จะเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด“อ๊าก…” เธอลุกขึ้นมาจากที่นอน ก่อนจะยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์ที่อยู่บนหัวนอนเธอจับพลัดจับผลูใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์กดรับอย่างเย็นเยือก ก่อนจะเอาโทรศัพท์มาแนบหู“ฮัลโหล？”“อันอีหาน！เธอสะดวกออกมาสักแป๊บได้ไหม?” ฉีเซิงเทียนเอ่ยขึ้นพลางมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินที่นั่งสงบนิ่งอยู่ข้าง ๆ “จิ่งเป่ยเฉินเขาเมาอยู่ ฉันไม่รู้จะทำยังไง”เธอรู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินต้องมีเล่ห์เหลี่ยมแน่ ๆ เขาดื่มจนเมาแบบนี้ หากฉีเซิงเทียนเองยังไม่รู้ว่าจะจัดการยังไง เธอก็หมดปัญญาส่วนเรื่องจิ่งเป่ยเฉินดื่มจนเมานั้น เธอขออยู่ห่าง ๆ ดีกว่า“ฉันนอนแล้ว ไม่สะดวกหรอกค่ะ” เธอพูดจบก็วางสายและปิดโทรศัพท์ด้วยความรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบโทรศัพท์ถูกโยนไปที่หัวเตียง ก่อนเธอจะล้มตัวลงนอนต่อเพียงไม่กี่นาทีที่เธอล้มตัวลงนอน ประตูห้องก็ถูกเปิดออก หลินจื่อเซี๋ยวผลักออกมาจากด้านนอกเธอลุกขึ้นอย่างอารมณ์เสีย เมื่อเห็นหลินจื่อเซี๋ยวชี้ไปที่โทรศัพท์ที่โทรเข้ามา พลางเอ่ยถามเธอ
