ตอนที่ 123 รสชาติของคุณก็น่าจะไม่เลว
เสื้อสูทที่อยู่ในมือของเธอยังคงเต็มไปด้วยไออุ่นของเขา เธอวางมันลงไป พลางหันกลับมาและเดินไปรอบ ๆ โต๊ะทำงานก่อนจะมุ่งตรงไปยังทางประตู
แม้ว่าตัวเธอนั้นจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อลดเสียงของฝีเท้า แต่ทว่าเสียงของรองเท้าส้นสูงที่สูงกว่าสิบเซนติเมตรก็ใช่ว่าจะเบาได้มากนัก
เขาคงไม่ตื่นหรอกใช่ไหม?
เธอส่ายหน้าไปมา คงเป็นไปไม่ได้หรอก คนที่หลับเป็นตายแบบเขา ไม่มีทางหรอก!
เสียงฝีเท้าของเธอหยุดลงที่หน้าประตู เธอเอื้อมมือไปแตะลูกบิดประตูที่เย็นเฉียบ พลางมองกลับไปยังชาแก้วหนึ่งที่ยังคงปรากฏไอร้อน เธอหลับตาลงและลืมตาขึ้นอีกครั้งอย่างชั่งใจ จากนั้นจึงหันหลังกลับไปทันที
ช่างเถอะ เพียงเท่านี้ก็ถือว่าดีแล้ว ถือว่าส่งพระจนถึงแดนตะวันตก[1]
เธอหยิบถ้วยชาที่อยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเปิดประตูเพื่อเข้าไปยังห้องรับรองส่วนตัวของจิ่งเป่ยเฉิน
เมื่อเข้าไปดวงตาก็เห็นร่างกายท่อนบนและต้นขาที่เปลือยเปล่าของเขาอยู่บนเตียง โดยมีผ้าห่มสีขาวคลุมเอวของเขาเพียงเล็กน้อย ใบหน้าของเขานั้นกำลังนอนอยู่ที่หมอนนุ่ม ๆ
ที่แท้เขาชอบนอนท่าแบบนี้ ท่าทางการนอนนั้นไม่กล้าที่เอ่ยคำชมจริง ๆ
ภายในห้องรับรองไม่มีที่นั่งแต่อย่างใด เมื่อเธอมองไปยังเตียงสีขาว จิ่งเป่ยเฉินยังคงอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ซึ่งไม่น่าจะมีอะไรที่จะมารบกวนเขาได้
หลังจากที่นั่งยองลงเบา ๆ เธอก็เริ่มเป่าไปที่ชาร้อน ๆ ความร้อนจากถ้วยชาปรากฏไอขึ้นบนแว
