ตอนที่ 125 ดอกซิ่งแดงยื่นออกนอกกำแพง
“หรือว่าคุณไม่คิดว่าผมเป็นลูกครึ่งบ้างเลยเหรอ?” เขาแตะไปที่ต่างหูคู่สีแดงของเธอด้วยมือซ้าย พลางพูดด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก “ผมเคยบอกคุณหรือเปล่าว่ายายของผมเป็นคนอังกฤษ”
เขาไม่มีทางเคยบอกเธออย่างแน่นอน ไม่แปลกใจที่ใบหน้าและสรีระของเขาดูดีกว่าคนทั่วไป หน่วนหน่วนเองก็คงได้ยีนของเขามาเต็ม ๆ
“ประธานจิ่งจะเป็นลูกครึ่งหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันค่ะ สามีของฉันรูปร่างหน้าตาเป็นยังไงคุณก็ได้เห็นแล้ว ตอนนี้ฉันดูเป็นดอกซิ่งแดงยื่นออกนอกกำแพง[1] คุณพอใจแล้วหรือยังคะ?” เธอหลบสายตาเขา พลางเผยท่าทางที่ดูเหนื่อยล้าอย่างน่าสงสาร
“เธอ……”
ได้ ในเมื่อเธอยังแกล้งเสแสร้งต่อไปแบบนี้ เขาก็จะเล่นต่อให้จบ！
เธอรู้สึกถึงน้ำหนักที่เบาขึ้นบนร่างกาย ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เธอไม่สามารถออกไปได้ในทันที
เสื้อผ้าและกระโปรงของเธอนั้นถูกฉีกขาดออกซะขนาดนั้น ใครจะสามารถใส่ต่อได้
เธอกอดผ้านวมด้วยความงุนงงว่าเธอจะทำยังไงต่อไปดี?
“ทางที่ดีคุณอย่าให้ผมจับพิรุธได้อีกละกัน”
เธอรีบสวมกระโปรงสีฟ้าอ่อนที่จิ่งเป่ยเฉินยื่นมาให้ โดยไม่ได้สนใจจิ่งเป่ยเฉินที่กำลังสวมเสื้อ เธอพยายามใส่เสื้อด้วยร่างกายที่เริ่มเจ็บปวด
เธอมองร่องรอยความยุ่งเหยิงและรอยยับบนเตียงพลางขมวดคิ้วยุ่ง ไม่สนใจจิ่งเป่ยเฉินที่กำลังหันหลังใส่ชุดสูทอยู่แต่อย่างใด เธอก้มตัวและรีบเดินออกไปทันที
จิ่งเป่ยเฉินได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านห
