ตอนที่ 127 อยู่ให้ห่างจากผม ยิ่งไกลเท่าไรก็ยิ่งดี
“ฉันไม่เป็นไรหรอก พวกคุณไปทำงานต่อเถอะ” เธอพูดจบก็ค่อย ๆ เดินถอยห่างออกไป พลางมองไปที่สตูดิโอใหม่อีกครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้เช่นเคย โดยไม่สนใจว่าลูซี่จะเดินตามมาหรือไม่ ก่อนจะลงมือกินข้าวต่อ
ลูซี่เหลือบมองไปที่ตัวเธออย่างระมัดระวัง เพราะรู้ดีว่าผู้หญิงแก่คนนี้แย่งจิ่งเป่ยเฉินและเอาหัวใจของเขาไป
หึ ทำไมสายตาของผู้ชายถึงได้ตกต่ำขนาดนี้ ไม่มีสายตามองดูเลยหรือยังไงกัน ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์อะไรตรงไหนถึงได้ดึงดูดเขาได้มากขนาดนี้?
แม้ท่าทางการกินของเธอจะดูสง่าผ่าเผย ราวกับกุลสตรีที่หลุดออกมาจากนิยาย ซึ่งค่อนข้างจะขัดกับหน้าตาของเธอ แต่ก็สอดคล้องกับเสียงเมื่อครู่ที่เธอได้ยินค่อนข้างมาก
หรือว่าเธอจะเป็นสายของ TE อะไรนั่นจริง ๆ ?
หรือว่าจิ่งเป่ยจงใจปล่อยให้เป็นแบบนี้ ปล่อยให้ตัวเธอสบาย ๆ ก่อนที่ท้ายที่สุดจะกำจัดเธอออกไปด้วยตัวเอง ไม่เช่นนั้นจิ่งเป่ยเฉินจะปล่อยให้เธออยู่ใกล้เขาแบบนี้ทำไมกัน!
เมื่อลูซี่คิดได้แบบนี้ก็เริ่มด่าทอว่าตัวเองโง่เง่าจนไม่เข้าใจ ไม่เคยแบ่งปันความกังวลให้เขาเลย ทั้งยังเอาแต่โกรธเขาอีก เธอไม่ควรทำแบบนี้เลย
รอให้เขามา เธอคงต้องหาโอกาสขอโทษเขาบ้างแล้ว ต้องไม่ทำให้เขาผิดหวัง
เมื่ออันโหรวกินข้าวเสร็จ ลูซี่ก็ยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ พลางเหลือบมองเห็นเธอเช็ดปากอย่างลวก ๆ “ไม่ใช่ว่าคุณบอกกับฉันว่าถ่ายงานที่สตูด
