ลินจื่อเซี๋ยวมองด้วยความสับสน มือข้างขวาที่รับโทรศัพท์กลับมาสั่นเล็กน้อย “โหรวโหรว ฉันเป็นเลขาของประธานจิ่ง โทรศัพท์มือถือต้องเปิดไว้ตลอดเพื่อรอคำสั่ง”“ไม่เป็นไรหรอก เขาเมาแล้ว ไม่โทรศัพท์กลับมาหาเธอหรอก ไปนอนเถอะ！ ราตรีสวัสดิ์！” เธอล้มตัวลงนอนอีกครั้งพลางพลิกตัวหันหลังให้เพื่อนรัก ก่อนจะหลับไปตอนเช้าก็ต้องรับมือกับบอส ตกกลางคืนก็ต้องเติมพลัง ไม่เช่นนั้นจะเบื่อกับการรับมือและความพ่ายแพ้ไม่ช้าก็เร็วหลินจื่อเซี๋ยวถอยออกจากห้องไปอย่างช้า ๆ พลางมองอันโหรวด้วยสายตาที่นับถือหลายปีที่ผ่านมานี้มีแค่เธอเท่านั้นที่กล้าเผชิญหน้ากับจิ่งเป่ยเฉินแบบนี้เธออยากจะรู้จริง ๆ หากจิ่งเป่ยเฉินรู้เรื่องนี้ เขาจะทำยังไง?ที่นั่งชั้นพิเศษในโรงแรมนั่วเทียน ฉีเซิงเทียนถือโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายนิ่ง ก่อนจะมองไปยังจิ่งเป่ยเฉิ่น “ปิดเครื่องไปแล้ว！”อันอีหานอวดดีเกินไปแล้ว จิ่งเป่ยเฉินยังสนใจเธออีก ทำขนาดนี้แล้วยังกล้าปฏิเสธกัน！ถูกเซลล์สมองกัดกินไปหมดแล้วหรือยังไง？“ดีมาก” จิ่งเป่ยเฉินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย เขาค่อย ๆ จิบไวน์แดงที่อยู่ในมือของเขาอย่างละเมียดละไมน้อยคนนักที่กล้าทำแบบนี้ มีแค่ผู้หญิงคนนี้เท่านั้นที่กล้าได้ขนาดนี้！อันอีหาน อันโหรว……ดีมากงั้นเหรอ? เขาถูกปฏิเสธแต่กลับบอกว่าดีงั้นเหรอ? ฉีเซิงเทียนขมวดคิ้วและเริ่มงงขึ้นเรื่อยๆเขาอดไม่ได้ที่จะเดินก้าวเข้าไปหาจิ่งเป่ยเฉิน พลางเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากของ
