บริษัททำไมกัน?
“พรุ่งนี้ก็นอนพักผ่อนอยู่ที่บ้านเถอะ!” เธอยังคิดหาวิธีแก้ไขปัญหาที่ดีไม่ได้
มือเล็ก ๆ ของอันหน่วนผลักประตูห้องหนังสือออก ตะโกนด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “พี่ชาย……”“แม่จ๋า” อันหยางปิดคอมพิวเตอร์ตรงหน้า พลางกระโดดลงจากเก้าอี้ “แม่จ๋า วันนี้ทำงานเป็นยังไงบ้างครับ”“ผ่านไปด้วยดีเลยจ้ะ” อันโหรวลูบผมของอันหยาง “เล่นกับหน่วนหน่วนไปก่อนนะ แม่ไปทำกับข้าวก่อน”“ครับ” อันโหรวจึงเดินออกไปหลังจากนั้นไม่นาน หลินจื่อเซี๋ยวก็กลับมาจากข้างนอกพอดี เมื่อเห็นเด็กน้อยสองคนนั่งดื่มน้ำผลไม้อยู่บนโซฟา ดวงตาของเธอก็พลันสว่างขึ้น ก่อนจะยกมือขึ้นมาทาบอกด้วยความโล่งใจ โชคดีที่กลับกันมาอย่างปลอดภัย ไม่ถูกกินไปซะก่อน“คุณป้าจื่อเซี๋ยวครับ ทำหน้าโล่งใจขนาดนั้นมีอะไรหรือเปล่าครับ？” อันหยางมองเธออย่างงงงวย“เปล่าจ้ะ ๆ พวกหนูเล่นกันไปก่อนนะ” หลินจื่อเซี๋ยวรีบวิ่งเข้าไปยังห้องครัว ยิ่งรู้สึกโล่งใจมากขึ้นเมื่อเห็นอันโหรวกำลังหั่นผักอยู่“โหรวโหรว เธอหนีออกมาจากกรงเล็บของบิ๊กบอสได้ยังไงกัน?” เธอหยิบแตงกวาสดที่ฝานแล้วเข้าปากด้วยสีหน้าท่าทางอยากรู้อยากเห็น“ล้างมือให้สะอาดก่อน！” อันโหรวเหลือบไปมองเธอก่อนจะหั่นผักต่อ“เธอรีบบอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ อยากรู้จะแย่อยู่แล้ว！” เธอที่อยู่ในบริษัทจิ่ง กว่าจะรู้ว่าอันโหรวออกไปกับจิ่งเป่ยเฉิน พวกเขาก็ออกไปได้ครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว“บิ๊กบอสก็มีมุมใจดีด้วยนะ ยิ่งกว่านั้นไม่จับตาดูฉันตลอ
