ตอนที่ 117 เก็บข้าวของ แล้วออกไปกับผม
“ผมอายุไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว ชื่อเสียงไม่สำคัญเท่าผู้หญิงหรอก” จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองไปยังเธอ ก่อนจะวางถ้วยชาที่อยู่ในมือลง และพูดอย่างใจเย็นว่า “ในเมื่อคุณให้กำเนิดลูกให้กับสามีได้ ก็หาเวลาให้กับผมด้วยสักคนสิ”“เกี่ยวกันยังไง?” คำถามพวกนี้มันล้วนงี่เง่าสิ้นดี“ผมก็เป็นคนรักของคุณ และก็…..” เขาหยุดพูดชั่วคราว ก่อนจะมองไปที่ใบหน้าที่โกรธเคืองของเธอด้วยท่าทีที่มีความสุข “คุณบอกผมไม่ใช่มนุษย์ และก็ไม่ใช่ทั้งสัตว์”ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าเขามีประชุมที่สำคัญแล้วละก็ เขาจะทำให้เธอรู้จักจริง ๆ ว่าอะไรที่เรียกว่าสัตว์ป่า!จะพูดไปแล้ว อันโหรวก็อยากจะพูดออกมาจริง ๆ แต่ก็ต้องสงบปากสงบใจไว้เธอหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ ว่า “ประธานจิ่ง ฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำ ขอตัวก่อนนะคะ”“ไปสิ!” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูมีอารมณ์จากด้านหลังของเธอ ก่อนที่เธอจะรอไม่ไหวและเดินออกไปด้วยรองเท้าส้นสูงที่สูงถึงสิบเซนติเมตรไม่ได้เจอกันหลายปี ทำไมถึงได้ดูไร้ยางอายแบบนี้นะ!ทันทีที่กลับมายังแผนกวางแผน เธอก็เริ่มต้นทำงานของเธอ แต่ในหัวกลับคิดถึงภาพของจิ่งเป่ยเฉิน ใบหน้าที่ดูหล่อเหลา แผงหน้าอกกว้าง ๆ ภาพเหล่านั้นปรากฏขึ้นมาในความคิดของเธออย่างห้ามไม่ได้“อาาาาาาา…..” เธอเปล่งเสียงออกมาอย่างหงุดหงิดฉิวซีที่กำลังเดินมาทางด้านหลังของเธอ เมื่อได้ยินเสียงคำรามต่ำ ๆ นั้น เธอจึงหยุดเดินและ
