ตอนที่ 113 พ่อลูกผูกใจกัน
อันหยางกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขานั้นไม่มีร่องรอยของความเสียใจเลยสักนิด แม้ว่าน้องสาวจะร้องไห้อย่างเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม ช่างเหมือนกับจิ่งเป่ยเฉินไม่มีผิด“หน่วนหน่วน เดี๋ยวแม่จ๋าบันทึกไว้ให้หนูทีหลังนะ พี่ชายของหนูเองก็ไม่ได้ตั้งใจหรอก” อันโหรวนั่งยอง ๆ ก่อนจะอุ้มลูกสาวขึ้น ศีรษะน้อย ๆ ของอันหน่วนพิงไปที่ไหล่ของผู้เป็นแม่ พลางร้องไห้ขี้มูกโป่งอย่างสะอึกสะอื้นอันโหรวพาอันหน่วนออกไป ก่อนจะพูดขึ้นว่า “แม่จ๋าเข้าใจหนูนะ ไม่เป็นไร”“อือ” อันหยางพยักหน้าเมื่อหลินจื่อเซี๋ยวเข้ามาในห้องก็ได้เห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี ตาของเธอเบิกกว้างขึ้น พลางรีบเอ่ยถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”เธอรู้ว่าอันโหรวนั้นกลับมาเร็ว และรู้ด้วยว่าเธอออกไปกับจิ่งเป่ยเฉิน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อมาถึงบ้านจะได้เห็นเด็กน้อยร้องไห้หนักขนาดนี้“เรื่องเล็กน้อย ไว้เดี๋ยวฉันจะเล่าให้เธอฟังทีหลังนะ ตอนนี้คงต้องฝากเธอทำกับข้าวต่อ” อันโหรวมองไปที่เพื่อนพลางเอ่ย ก่อนจะอุ้มอันหน่วนพร้อมกับตบหลังเล็กเบา ๆ และพาเข้าไปในห้องนอนเมื่อวางเด็กน้อยลงบนเตียง เธอก็ลูบหัวเด็กน้อยและพูดว่า “โทรศัพท์ของแม่แบตหมด ฝากหน่วนหน่วนชาร์จให้หน่อยได้ไหมคะ?”“ฮือ ฮือ ฮือ ได้ ได้ค่ะ!” อันหน่วนพยักหน้าพลางร้องไห้ไปด้วย ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับลูกตำลึงอันโหรวหยิบทิชชูออกมาเช็ดน้ำตาให้ลูกสาว เมื่อ
