องจิ่งเป่ยเฉินอย่างแน่นอนเธอจะทำยังไงดีเพื่อปกป้องพวกเขา ไม่ให้พวกเขาห่างจากเธอไป“แม่จ๋า ถ้าหากแม่ไม่ชอบคุณลุงคนนั้น หน่วนหน่วนก็จะไม่คุยกับเขา ไม่สนใจเขาแล้ว” อันหน่วนก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อมองไปยังอันโหรว ภายในห้องเล็ก ๆ ตอนนี้เกิดบรรยากาศที่น่าอึดอัดขึ้นเพราะเธอรู้ว่าแม่ของเธอต้องโกรธแน่ ๆ“หน่วนหน่วน จริง ๆ เลยนะ” ยิ่งลูกสาวเข้าใจดีแบบนี้ อันโหรวยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นหลังจากนี้ดูท่าคงต้องใส่ใจพวกเขาให้มากขึ้น ห่วงใยพวกเขามากอีกสักหน่อย เพราะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าพวกเขาที่อยู่ในหัวใจของเธออีกแล้วเมื่อมื้อค่ำมาถึง อันหน่วนเริ่มมีความสุขมากขึ้น หลินจื่อเซี๋ยวเองเห็นเช่นนี้ก็มีความสุขเช่นกัน เพียงแต่ว่าอันหยางยังคงเคร่งขรึมเช่นเดิม ไม่รู้เลยว่าเขามีความสุขหรือไม่มีความสุขกันแน่เมื่อเด็กทั้งสองคนนอนหลับไปแล้ว อันโหรวก็ถูกหลินจื่อเซี๋ยวดึงตัวมาซักถามทันที “รีบพูดมาเร็ว เธอกับประธานจิ่งออกไปข้างนอกด้วยกันทำไม”“เธอรู้ได้ยังไง?” ตอนที่เธอออกไปนั้นเป็นเวลางาน ทำไมหลินจื่อเซี๋ยวรู้?“ทำไมฉันรู้เหรอ? ที่บริษัททุกคนต่างก็รู้กันหมดแล้ว!” หลินจื่อเซี๋ยวพาอันโหรวไปนั่งที่โซฟาด้วยท่าทางสนใจ ก่อนจะหยิบรีโมททีวีขึ้นมาทำท่าราวกับไมโครโฟนจ่อไปที่ปากเหมือนนักข่าว และยื่นไปหาอันโหรว “คุณอันโหรวคะ วันนี้ช่วงเวลาสี่โมงเย็น คุณกับคุณจิ่งเป่ยเฉินออกจากบริษัทไปทำอะไรที่ไหนเหรอคะ ช่วยพูดความจริงด้วยค่ะ”“ดูท่าว่าพ
