เข้าพอดี ตาของเธอเบิกกว้างขึ้น พลางรีบเอ่ยถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”เธอรู้ว่าอันโหรวนั้นกลับมาเร็ว และรู้ด้วยว่าเธอออกไปกับจิ่งเป่ยเฉิน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อมาถึงบ้านจะได้เห็นเด็กน้อยร้องไห้หนักขนาดนี้“เรื่องเล็กน้อย ไว้เดี๋ยวฉันจะเล่าให้เธอฟังทีหลังนะ ตอนนี้คงต้องฝากเธอทำกับข้าวต่อ” อันโหรวมองไปที่เพื่อนพลางเอ่ย ก่อนจะอุ้มอันหน่วนพร้อมกับตบหลังเล็กเบา ๆ และพาเข้าไปในห้องนอนเมื่อวางเด็กน้อยลงบนเตียง เธอก็ลูบหัวเด็กน้อยและพูดว่า “โทรศัพท์ของแม่แบตหมด ฝากหน่วนหน่วนชาร์จให้หน่อยได้ไหมคะ?”“ฮือ ฮือ ฮือ ได้ ได้ค่ะ!” อันหน่วนพยักหน้าพลางร้องไห้ไปด้วย ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับลูกตำลึงอันโหรวหยิบทิชชูออกมาเช็ดน้ำตาให้ลูกสาว เมื่อเธอหยุดร้องไห้จึงลุกขึ้นไปชาร์จโทรศัพท์ให้แม่ ก่อนจะกลับมานั่งลงบนเตียงพ่อลูกผูกใจกันเหรอนี่?เมื่อรู้ว่าเธอร้องไห้เพราะว่าเบอร์โทรของเขาหายไปแล้ว เห็นหน่วนหน่วนเป็นแบบนี้ หัวใจของคนเป็นแม่ก็รู้สึกเจ็บปวดและรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้เธอไม่สมควรเห็นแก่ตัวและกีดกันความรักของพ่อลูกแบบนี้ ถ้าหากพวกเขาได้เป็นพ่อลูก และแม่ถูกกีดกัน มันก็คงจะกลายเป็นครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์เมื่อเห็นแบบนี้ตัวเธอเองก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจและรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก หน่วนหน่วนแม้ว่าจะไม่เหมือนกับจิ่งเป่ยเฉิน แต่ถ้าเกิดว่าเธอยังคงติดจิ่งเป่ยเฉินอยู่แบบนี้ มีหวังได้กลายเป็นข
