สภาพแวดล้อมก็ใช้ได้ ภาพต่าง ๆ ที่ถูกวาดตามผนังก็ดูน่ารัก ไร้เดียงสา นั่นทำให้เขาคิดถึงหน่วนหน่วนขึ้นมาทันที“ประธานจิ่งคะ ขอฉันใช้โทรศัพท์ของคุณได้ไหม?” เธอหันไปหาเขา ก่อนจะแบมือออกมา“เมื่อครู่ผมก็พูดอย่างชัดเจนไปแล้ว ถ้าอยากจะใช้ก็หยิบมันไปได้เลย” จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวไปหาเธอ เพื่อให้เธอล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงอดทนไว้ มันก็แค่โทรศัพท์เครื่องเดียวไม่ใช่เหรอ?เธอฝืนหลับตาและมองข้าม ๆ ไป ก่อนจะล้วงเอาโทรศัพท์ที่อยู่ในกางเกงของเขาออกมา“ขอบคุณค่ะ ประธานจิ่ง” เธอพูดขณะที่กำลังจะสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง และรีบหยิบโทรศัพท์มือถือที่เย็นเฉียบอยู่ในนั้นออกมาแต่นิ้วที่อุ่น ๆ กลับสัมผัสไปโดนต้นขาของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ พลันรู้สึกสั่นไหวแปลก ๆ ยังไงไม่รู้จิ่งเป่ยเฉิน นายต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆอันโหรวเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเอ่ยถามเขาไปว่า “รหัสผ่าน?”“901001”นี่เขาคิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้ใช้รหัสผ่านเป็นวันเกิดของเธอแบบนี้?จิ่งเป่ยเฉินมองนิ้วมือของเธอที่กดรหัสอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเอามือสอดเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้ง และเอ่ยอย่างไม่รู้จะพูดอะไร
“ฉันพอจะเข้าใจ แต่เมื่อครู่ก็ดูเป็นเรื่องน่าตลกเหมือนกัน” ฉิวซีเผยดวงตาที่เย้ยหยันออกมา สายตาของเธอนั้นเหลือบมองไปที่คอที่มีผิวสีต่างกันของอันโหรว
อันโหรวปล่อยให้เธอมองอย่างไม่นึกกังวลแต่อย่างใด ครั้งที่แล้วจิ่งเป่ย
