ะเทศ คุณก็ออกเร็วแบบนี้เหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินเดินมาหยุดตรงหน้าเธอและเอ่ยถามอันโหรวถอนหายใจออกมา เธอคิดว่าเธอออกไม่ช้านะ แต่ทำไมถึงได้เจอเขาเสียได้“ประธานจิ่ง วันนี้ฉันทำงานเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ ส่วนการทำงานของแผนกวางแผนก็มีเวลาที่ยืดหยุ่น ตามกฎระเบียบของบริษัทแล้วฉันสามารถออกไปได้ค่ะ” เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะรักษารอยยิ้มที่ควรมี พลางเอ่ยอย่างสุภาพให้เหมาะสมกับการเป็นพนักงานของบริษัทเมื่อเห็นเธอเอ่ยเช่นนี้ ภายในใจของจิ่งเป่ยเฉินก็เริ่มรู้สึกอยู่ไม่เป็นสุขครั้งที่แล้วเธอวิดีโอคอลกับสามีที่อยู่ต่างประเทศก็เหมือนกับเผชิญหน้ากับข้าศึก นี่เธอยังจะออกไปเร็วซะขนาดนี้อีกจิ่งเป่ยเฉินโน้มตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้ามองและเดินเข้าไปหาเธอ “ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณสักครู่ มากับผมทีสิ”หลังจากที่พูดจบเขาก็รอฟังคำตอบของเธอ โดยก้าวไปรอที่หน้าลิฟต์“ประธานจิ่งคุยพรุ่งนี้ได้ไหมคะ?” เธอหันหลังกลับไปมองด้านหลังและเอ่ยถามวันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกของหยางหยางและหน่วนหน่วน ถ้าหากเธอไปรับพวกเขาสายละก็ เธอคงแทบไม่มีคุณสมบัติของคนเป็นแม่“มีเรื่องอะไร?” จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย พลางหันหลังและเดินออกไป“แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ คงไม่รบกวนประธานจิ่งหรอกค่ะ” เธอคิดที่จะออกไปเท่านั้นจิ่งเป่ยเฉินแค่คุณกลับไปยังห้องทำงานของคุณก็พอแล้วหรือว่านี่คือศัตรูที่พบในถนนคับแคบกันนะ [
