ัพท์ของคุณได้ไหม?” เธอหันไปหาเขา ก่อนจะแบมือออกมา“เมื่อครู่ผมก็พูดอย่างชัดเจนไปแล้ว ถ้าอยากจะใช้ก็หยิบมันไปได้เลย” จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวไปหาเธอ เพื่อให้เธอล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงอดทนไว้ มันก็แค่โทรศัพท์เครื่องเดียวไม่ใช่เหรอ?เธอฝืนหลับตาและมองข้าม ๆ ไป ก่อนจะล้วงเอาโทรศัพท์ที่อยู่ในกางเกงของเขาออกมา“ขอบคุณค่ะ ประธานจิ่ง” เธอพูดขณะที่กำลังจะสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง และรีบหยิบโทรศัพท์มือถือที่เย็นเฉียบอยู่ในนั้นออกมาแต่นิ้วที่อุ่น ๆ กลับสัมผัสไปโดนต้นขาของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ พลันรู้สึกสั่นไหวแปลก ๆ ยังไงไม่รู้จิ่งเป่ยเฉิน นายต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆอันโหรวเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเอ่ยถามเขาไปว่า “รหัสผ่าน?”“901001”นี่เขาคิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้ใช้รหัสผ่านเป็นวันเกิดของเธอแบบนี้?จิ่งเป่ยเฉินมองนิ้วมือของเธอที่กดรหัสอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเอามือสอดเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้ง และเอ่ยอย่างไม่รู้จะพูดอะไร
ฉิวซีแทบจะพูดไม่ออกเมื่อได้ยินสิ่งที่อันโหรวพูดขึ้น นั่นเป็นเพราะตัวเธอส่วนหนึ่งที่ให้คนของโอวหยางเข้ามาเหยียบที่นี่ ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะฝีมือเธอทั้งนั้น เหอเฉ่าไม่ควรจะมีภาพลักษณ์แบบนั้นด้วยซ้ำ ถ้าหากตัวเธอไม่ได้พาคนพวกนั้นมาก่อเรื่องที่นี่ ทุกอย่างเป็นเพราะเธอทำไม่ดี หรือเป็นเพราะอันอีหานไม่ดีกันแน่?
อันอีหานจะเกิดอะไรขึ้นก็ได้ แต่ตัวเธอนั้นต้อ
