ล่นสนุกกับของใหม่ ๆ เหอเหมียวเองก็ไม่ใช่พวกสไตล์กระต่ายขาวที่เขาชื่นชอบ ดูท่าน่าจะโง่เง่าไม่เบา“นี่เธอหมายความว่ายังไง?” เหอเหมียวเมื่อได้ยินคำพูดของอันโหรวก็เริ่มรู้สึกโกรธมากขึ้นอันโหรวเดินเข้าไปหาเธอด้วยท่าทีเฉยเมย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “นี่คุณผู้หญิง ที่นี่เป็นสถานที่ถ่ายภาพของบริษัทจิ่ง ไม่ใช่ที่ที่คุณอยากจะมาก็มาได้ง่าย ๆ แม้ว่าหัวหน้าทีมจะไม่เข้าใจ แต่อย่างน้อยก็ควรมีคนเตือนคุณบ้าง”เมื่อฉิวซีได้ยินคำพูดของอันโหรว ตัวของเธอก็เริ่มที่จะโกรธ คำพูดของอันโหรวมันดูเย่อหยิ่งเสียเกินกว่าจะให้อภัยได้จริง ๆ มันเหมือนกับว่าตัวของเธอไม่ได้สนใจพวกเขาแต่อย่างใดเพียงแต่ว่าตอนนี้พวกเขาก็เหมือนกับหมากัดกับหมา เธอคงไม่โง่พอที่จะยื่นมือเข้าไปแทรกแซงหรอกถ้าหากอันโหรวรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่ พอถึงตอนนั้นเธอคงจะปล่อยให้ฉิวซีได้กัดกับหมาบ้างเช่นกัน กัดเข้าไปอย่างช้า ๆ“ฉันมาหาลูกพี่ลูกน้องของฉัน!” เหอเหมียวเงยหน้าขึ้น พลางอวดอ้างด้วยความภาคภูมิใจแต่ทว่าน่าเสียดายที่ในเวลานี้เธอไม่อาจแสดงความหยิ่งผยองออกมาได้ ใครจะสนใจกันว่าเธอเป็นใครมาจากที่ไหน?เหอเฉ่าที่เปลี่ยนชุดเป็นชุดกระโปรงสีขาวกำลังเดินออกมา ด้านหน้ามีภาพวาดลวดลายน้ำหมึกสีดำตวัดตัดกับสีเทา ดูสง่างามและนิ่งสงบ เป็นสไตล์ที่อันโหรวชื่นชอบเป็นอย่างมาก“ขอโทษด้วยค่ะ เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง” เหอเฉ่าเดินเข้ามาอย่างเขินอายพลางกล่าวขอโทษไปด้วย
