ความต้องการของจิ่งเป่ยเฉินแน่ ๆไม่ช้าเหอเฉ่าก็ถ่ายภาพโฆษณาชุดแรกเสร็จ เธอจึงกลับเข้าไปเพื่อเปลี่ยนชุดอีกครั้งอันโหรวเดินเข้าไปหาช่างภาพเพื่อดูรูปที่ถ่ายออกมา ผลลัพธ์ค่อนข้างดีมาก เธอรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะพูดคุยกับช่างภาพคนนั้น ไม่ช้าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาเธอหันหน้าไปมองเล็กน้อยก็พบว่าฉิวซีกำลังเดินอยู่ข้างหลังของเหอเหมียว นับตั้งแต่ที่ได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครั้งนั้น อันโหรวเองก็ไม่ได้เห็นฉิวซีอีกเลย เพียงแต่ว่าตอนนี้ดูเหมือนเธอมีสภาพอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก“อันอีหาน นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่?” ฉิวซีเอ่ยถามขึ้นมาทันที“ดูรูปถ่าย” เธอตอบไปอย่างลวก ๆ โดยไม่ได้สนใจแม้แต่ตัวเหอเหมียวเมื่อเหอเหมียวได้เห็นหน้าอันโหรวอีกครั้ง มือของเธอก็กำหมัดแน่นขึ้น ราวกับว่าอยากจะฉีกอันโหรวออกเป็นชิ้น ๆเพราะผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียวที่ทำให้โอวหยางลี่ไม่ต้องการเธออีกต่อไป!“เหอเฉ่าอยู่ไหน! มีคนมาหา!” ฉิวซีเดินผ่านหน้าเธอไป“เธอไม่มีเวลามาพูดคุยไร้สาระกับคนอื่นหรอกนะ” อันโหรวพูดจบก็หันไปมองเหอเหมียวที่กำลังโกรธเคือง ไม่รู้เลยว่าโอวหยางลี่ทำอะไรกับเธอไปบ้างจริง ๆ ส่วนเหลียวเว่ยอะไรนั่นก็ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ให้รู้เสียบ้างว่าควรทำตัวมีมารยาทอย่างไร ไม่ใช่คิดแต่เรื่องร้าย ๆ เพียงอย่างเดียวแต่ว่าเหอเหมียวเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอก็ไม่ต่างอะไรกับคนปัญญาอ่อนคนหนึ่งในสายตาของอันโหรว แม้ว่าโอวหยางลี่จะชอบเ
