วมผ้าคลุมไหล่มาอีก ทรงผมดูหยิกเล็กน้อย การแต่งหน้าก็ดูละเอียดอ่อน แต่เธอกลับปรากฏตัวด้วยใบหน้าที่ไม่ได้มีรอยยิ้มสดใสเลยสักนิด มีแต่ความน่ากลัวและรอยยิ้มจาง ๆ ที่ค่อนข้างเจ้าเล่ห์“เหอเหมียวออกมาซะ!” เท้าของเหลียวเว่ยหยุดลงตรงหน้าของอันโหรว“ช่วยฉันด้วยเถอะ!” เหอเหมียวกระซิบอยู่ข้างหลังของอันโหรวอันโหรวไม่เคยคิดเลยว่าทั้งสองคนนี้จะมายืนอยู่ตรงหน้าเธอได้ จากนั้นเธอจึงขยับตัวออกไปและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบว่า “ไม่ว่าพวกคุณจะมีเรื่องอะไร แต่ที่นี่เป็นสตูดิโอถ่ายภาพ ช่วยออกไปพูดคุยกันข้างนอกด้วย”“ฉันไม่ไป!” เหอเหมียวเหลือบมองเหลียวเว่ยพลางเอ่ยเสียงดัง ทันใดนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา แต่ก่อนโอวหยางลี่มักจะปกป้องเธอเสมอ แต่ตอนนี้ไม่มีเขาคอยคุ้มครองแล้ว แน่นอนว่าเธอเองก็ไม่อยากถูกจัดการด้วยน้ำมือของเหลียวเว่ยหรอก เธอไม่อยากจะถูกคนคนนี้เชือดทิ้งเหลียวเว่ยเหลือบสายตามองอันโหรว ก่อนจะคิดรู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น มันเหมือนกับว่า…..แต่ด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง มองยังไงก็ไม่เหมือนกับผู้หญิงคนนั้น เพียงแต่ยังไงซะวันนี้เธอก็ไม่ได้มาหาคนอื่น เธอมาหาคนคนหนึ่งที่เธอต้องจัดการให้ได้“เหอเหมียว เธอครอบครองสามีของฉันอยู่ตั้งนาน คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ” เหลียวเว่ยเค้นเสียงออกมาดัง ๆ ใบหน้าสวยยังคงสงบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นว่า “พูดตามตรงถ้าออกมา ฉันจะปล่อยให้
