เธอมีชีวิตอยู่ก็ได้”เมื่อใดที่เหลียวเว่ยจับจ้องชีวิตหรือใครก็ตาม ถ้าหากเธอต้องการ ทำไมเธอจะทำไม่ได้?“นั่นเป็นเพราะว่าเธอมันไร้น้ำยายังไงล่ะ พี่ชายโอวหยางชอบฉันจริง ๆ และฉันเองก็ชอบเขาด้วย เธอมีสิทธิ์ก็เพราะว่ายังไม่ได้หย่ากับเขาเท่านั้นแหละ!” เธอกล้าพูดจาแบบนี้เพราะเธอคิดว่าที่นี่มีคนอยู่เยอะ เหลียวเว่ยคงไม่กล้าทำอะไรตัวเธอแน่ ๆ
“สวยมาก” เธออุทานขึ้นมาหนึ่งประโยคอย่างจริงใจ “ไปกันเถอะ! เก็บความทรงจำแบบนี้ไว้ อย่าได้หลงลืมมันเชียว”
“ขอบคุณนะคะคุณอัน” เธอยิ้มและยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อเหอเฉ่าออกไปก็ดึงดูดสายตาผู้คนกลุ่มใหญ่ได้อย่างไม่ยากนัก อันโหรวที่ยืนมองจากไกลๆ รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อถ่ายรูปเก็บไว้ ทันทีที่รู้สึกนึกคิดเช่นนี้ เมื่อบวกเข้ากับผลิตภัณฑ์น่าจะตรงกับความต้องการของจิ่งเป่ยเฉินแน่ ๆไม่ช้าเหอเฉ่าก็ถ่ายภาพโฆษณาชุดแรกเสร็จ เธอจึงกลับเข้าไปเพื่อเปลี่ยนชุดอีกครั้งอันโหรวเดินเข้าไปหาช่างภาพเพื่อดูรูปที่ถ่ายออกมา ผลลัพธ์ค่อนข้างดีมาก เธอรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะพูดคุยกับช่างภาพคนนั้น ไม่ช้าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาเธอหันหน้าไปมองเล็กน้อยก็พบว่าฉิวซีกำลังเดินอยู่ข้างหลังของเหอเหมียว นับตั้งแต่ที่ได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครั้งนั้น อันโหรวเองก็ไม่ได้เห็นฉิวซีอีกเลย เพียงแต่ว่าตอนนี้ดูเหมือนเธอมีสภาพอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก“อันอีหาน นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่?” ฉิวซีเอ่ยถามข
