เก็บความร้อนลงบนโต๊ะทำงานของเขาก่อนจะเตรียมตัวเดินออกไป“จะรีบไปไหน ไม่รอกลับบ้านพร้อมเลขาหลินล่ะ” จิ่งเป่ยเฉินดันเอกสารตรงหน้าไปด้านข้างและพูดขึ้น “คุณทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?”“ก็ถู ๆ ไถ ๆ”“ไม่อร่อยงั้นเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินเอื้อมไปหยิบถุงอาหารขึ้นมาดู ถ้าหากต้องดูแลเด็ก ๆ ไม่มีอะไรที่ไม่อร่อยหรอก ไม่งั้นพวกเด็ก ๆ ทั้งสองคนคงไม่กินเข้าไปแน่“ยากที่คนอื่นจะกิน ไม่รู้ว่าประธานจิ่งจะชอบหรือเปล่า ประธานจิ่งอาจจะไม่ชอบ แต่คนอื่นอาจจะชอบ” เธอยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานเขาด้วยใบหน้าที่สงบนิ่งจิ่งเป่ยเฉินเปิดถุงเก็บความร้อนที่ภายในบรรจุอาหารเอาไว้ เพื่อหยิบอาหารออกมา ในนั้นมีไก่ หน่อไม้ แคร์รอต ถั่วงอก และขึ้นฉ่ายทั้งหมดนั้นล้วนเป็นอาหารเบา ๆ สำหรับเด็ก ในฐานะที่เป็นแม่คน นับได้ว่าเธอค่อนข้างมีคุณสมบัติพอสมควรเขาเหลือบมองเห็นแจ็กเก็ตยีนของเธอ ก่อนจะไล่สายตาไปที่กระโปรงยาวสีขาวที่เธอสวมอยู่ ช่างดูเข้ากับลุกส์สบาย ๆ ของเธอจริง ๆ “เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเหรอ?”“นี่มันเวลาเลิกงานแล้ว” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“นั่งลงสิ” เขามองไปที่เธอก่อนจะตักอาหารเข้าปาก รสชาติของมันไม่เลวเลยทีเดียวอันโหรวนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา เธอคิดถึงเรื่องไร้สาระอยู่ในหัว แต่เดิมทีเธอคิดจะให้จิ่งเป่ยเฉินได้รับรู้ว่าตัวเธอนั้นมีคนรักอยู่แล้ว หน่วนหน่วนกับหยางหยางเองก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา เขาจะได้ยอมถอยไปสักทีจิ่ง
