น้านี่ฉันมีเพื่อนที่รู้จักอยู่คนหนึ่ง เลยให้เขาช่วยฉันนิดหน่อย”“ดูเหมือนว่าประธานจิ่งจะสนใจเธอไม่ใช่นิด ๆ เลยนะ!” หลินจื่อเซี๋ยวเอ่ย เมื่อครู่เธอแอบมองพวกเขาอยู่ที่ประตูเมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินเดินออกมาก็พอจะเดาได้ว่าตอนนี้เขากำลังรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก“หลังจากนี้เขาไม่น่าจะทำอะไรได้แล้วล่ะ ในเมื่อเห็นหลักฐานที่ฉันเตรียมเอาไว้ขนาดนั้นแล้ว อีกอย่างที่ฉันทำก็เพื่อป้องกันแบบมีเหตุผล ถ้าเกิดเขายังดิ้นรนฝืนทำอะไรอีก ก็พิสูจน์ได้เลยว่าเขานั้นเป็นคนที่ไร้ศีลธรรม” อันโหรวเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาสุดสัปดาห์ถัดมา วันนี้เป็นวันหยุด แม้เวลาจะผ่านล่วงเลยมาสองวันแล้ว ทุกอย่างก็ยังคงปกติสุขดีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาวันจันทร์ก็มาถึง อันโหรวต้องส่งเด็ก ๆ ทั้งสองคนไปเรียนที่โรงเรียนอนุบาลสายรุ้ง เมื่อถึงทางเข้าหน้าประตูโรงเรียน อันหน่วนก็ไม่คิดอยากจะแยกกับแม่จ๋าของตนไปเธอดึงมือทั้งสองข้างของอันโหรวเอาไว้ ก่อนจะกะพริบตาจับจ้องไปที่แม่ของตน “แม่จ๋า เพื่อนเยอะแยะแบบนี้ ถ้าหากพวกเขาไม่ชอบหน่วนหน่วนขึ้นมาจะทำยังไง หน่วนหน่วนกับพวกเขาไม่เหมือนกันด้วย”“ไม่หรอก พวกเขาต้องชอบหน่วนหน่วนอย่างแน่นอน” เธอยื่นมือไปลูบผมของลูกสาวด้วยท่าทีที่อ่อนโยน “พี่ชายหนูจะดูแลหนูเป็นอย่างดี แม่จ๋าจะมารับพวกหนูอย่างตรงเวลาแน่นอน”“อือ อือ” อันหน่วนในที่สุดก็เบาใจลงและยอมเดินตามอันหยางไปด้วยท่าทีที่มีความสุขเนื่องจากวันนี้เ
