่าประธานจิ่งสนใจสามีฉันยังงั้นเหรอคะ?”จิ่งเป่ยเฉินมองเธอด้วยใบหน้าที่เย็นชา ดวงตาสีดำสนิทของเขากวาดมองไปทั่วร่างของอันโหรว ก่อนจะเดินหันหลังกลับไปหยิบเสื้อคลุมที่ราวมาใส่และเดินจากไปอันโหรวเห็นเขาออกไปแบบนั้นก็รีบเก็บข้าวของบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินไปหาหลินจื่อเซี๋ยวหลินจื่อเซี๋ยวที่กำลังรออย่างร้อนรน เมื่อเห็นเธอออกมาอย่างปลอดภัยก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง โดยไม่ได้สังเกตอะไรมาก“อันโหรว ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” เธอมองซ้ายมองขวา มองขึ้นมองลง เมื่อเห็นว่าเพื่อนของตนไม่เป็นอะไรจริง ๆ จึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ“ประธานจิ่งดูเหมือนจะโกรธมากเลย นี่เธอทำอะไรกันแน่” หลินจื่อเซี๋ยวเอ่ยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น“เดี๋ยวอธิบายทีหลังนะ” อันโหรวไม่คิดจะอยู่ที่นี่นาน เมื่อจิ่งเป่ยเฉินออกไปแล้ว เธอเองก็ควรรีบไปด้วยเหมือนกันเมื่อกลับมายังรถ หลินจื่อเซี๋ยวมองไปที่เพื่อนของตนก่อนจะเบ้ปากเบา ๆ “นี่เธอไปหาคนที่จะแต่งงานหลอก ๆ นั่นมาจากที่ไหนกัน?”“หาตามทางเอา” อันโหรวชำเหลืองสายตามอง ก่อนจะพูดต่อว่า “ก่อนหน้านี่ฉันมีเพื่อนที่รู้จักอยู่คนหนึ่ง เลยให้เขาช่วยฉันนิดหน่อย”“ดูเหมือนว่าประธานจิ่งจะสนใจเธอไม่ใช่นิด ๆ เลยนะ!” หลินจื่อเซี๋ยวเอ่ย เมื่อครู่เธอแอบมองพวกเขาอยู่ที่ประตูเมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินเดินออกมาก็พอจะเดาได้ว่าตอนนี้เขากำลังรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก“หลังจากนี้เขาไม่น่าจะทำอะไรได้แล้วล่ะ ในเมื่อเห็นหลักฐานที่ฉันเตรียมเ
