อผ้า มองดูเสื้อผ้าที่ถูกแขวนไว้อย่างพิจารณาเหอเฉ่าแม้ในใจคิดอยากจะพูด แต่เพราะกำลังแต่งหน้าอยู่จึงไม่อาจพูดได้ เธอแทบจะไม่กล้าขยับเขยื้อนตัวด้วยซ้ำ จึงทำเพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้นต่อไปทางด้านคนของแผนกวางแผนก็ยังไม่มีใครมา เพียงแต่ว่าโฆษณาชุดนี้อันโหรวเป็นผู้ดูแลรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว เธอจึงไม่สนใจว่าคนอื่นจะมาหรือไม่
จิ่งเป่ยเฉินยังคงจำเหตุการณ์เมื่อเช้าได้ดี ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าหลินจื่อเซี๋ยวปลุกเธอละก็ ป่านนี้เขาคงได้ใกล้ชิดเธอมากกว่านี้แล้ว
“ฉันมาส่งอาหารเย็น เดี๋ยวก็จะไปแล้วนะคะ” เธอวางถุงเก็บความร้อนลงบนโต๊ะทำงานของเขาก่อนจะเตรียมตัวเดินออกไป“จะรีบไปไหน ไม่รอกลับบ้านพร้อมเลขาหลินล่ะ” จิ่งเป่ยเฉินดันเอกสารตรงหน้าไปด้านข้างและพูดขึ้น “คุณทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?”“ก็ถู ๆ ไถ ๆ”“ไม่อร่อยงั้นเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินเอื้อมไปหยิบถุงอาหารขึ้นมาดู ถ้าหากต้องดูแลเด็ก ๆ ไม่มีอะไรที่ไม่อร่อยหรอก ไม่งั้นพวกเด็ก ๆ ทั้งสองคนคงไม่กินเข้าไปแน่“ยากที่คนอื่นจะกิน ไม่รู้ว่าประธานจิ่งจะชอบหรือเปล่า ประธานจิ่งอาจจะไม่ชอบ แต่คนอื่นอาจจะชอบ” เธอยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานเขาด้วยใบหน้าที่สงบนิ่งจิ่งเป่ยเฉินเปิดถุงเก็บความร้อนที่ภายในบรรจุอาหารเอาไว้ เพื่อหยิบอาหารออกมา ในนั้นมีไก่ หน่อไม้ แคร์รอต ถั่วงอก และขึ้นฉ่ายทั้งหมดนั้นล้วนเป็นอาหารเบา ๆ สำหรับเด็ก ในฐานะที่เป็นแม่คน นับได้ว่าเธอค่อนข้างมีคุณสมบัติพอส
