กเขาสองคนกลับไม่ได้มองไปที่เหอเฉ่าแต่อย่างใด***************************100 แล้วเย่ๆ อวยนางเอกค้าบบ // อีฟ่าน
จริง ๆ แล้วมันก็ไม่ได้มีอะไรมาก หากเธอไม่เห็นร่องอกของเพื่อนที่เปิดกว้างขึ้นเล็กน้อย จากมุมที่เธอเห็นก็รู้ได้ทันทีว่าเพื่อนเธอนั้นใส่ยกทรงที่เป็นลายลูกไม้สีดำ เมื่อเห็นเช่นนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงจิ่งเป่ยเฉินที่สูงกว่าตัวของเธอมาก เขาย่อมต้องเห็นอย่างแน่นอน
“อันอีหาน!” เธอตะโกนออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เธอไม่ปล่อยให้จิ่งเป่ยเฉินอุ้มเพื่อนรักเข้าไปแน่ ๆ เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่ออันโหรวได้ยินเสียงของหลินจื่อเซี๋ยว เธอก็รีบโบกไม้โบกมือไปมา “ฉันง่วงน่ะ เลยฟุบหลับไป”หลินจื่อเซี๋ยวเดิมทีคิดว่าจะตะโกนเรียกเพื่อนอีกครั้ง แต่กลับได้ยินเสียงเข้มจากคนข้าง ๆ ดังขึ้นมาก่อน “เลขาหลิน เธอไปทำงานของเธอเถอะ”ห้องทำงานของเธอนั้นอยู่ติดกับเขา เธอจึงจำต้องเดินออกไปอย่างฝืนไม่ได้เมื่อหันไปมองที่ด้านข้างก็เห็นอันโหรวทำท่าลูบปากเช็ดน้ำลาย ท่วงท่าเรียบง่ายแต่ดูยั่วยวนไม่ใช่น้อย ซึ่งการกระทำแบบนี้ ถ้าหากเธอไม่ใช่ผู้หญิงมามองเข้าก็คงรู้สึกหวั่นไหว แล้วนับประสาอะไรกับจิ่งเป่ยเฉินที่เป็นผู้ชายควรตะโกนออกไปดีไหม?แต่หากตะโกนจิ่งเป่ยเฉินคงได้มองค้อนใส่เธอแน่ ๆ คงไม่ใช่แค่อันโหรวหรอกที่จะมองมายากจริง ๆ การที่ต้องอยู่ในรอยแยกระหว่างกึ่งกลางพวกเขาทั้งสอง“อันอีหาน ยังไม่ตื่นอีก ดูเธอสิ สภาพเป็นแบบไหนกัน
