ตอนที่ 97 เรื่องของงานแต่งงาน ผมเองก็กังวลไม่แพ้พวกคุณหรอก
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมา พลางมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของตนเองที่ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าสายที่โทรเข้ามาคือ เขาก็รีบกดรับทันที“เป่ยเฉิน คืนนี้ว่างไหม? แม่นัดบอดไว้ให้ลูก” สายที่โทรเข้ามาเป็นคุณหญิงแห่งสกุลจิ่ง ซูรั่วหย่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วอ่อนโยนไม่ใช่น้อยจิ่งเป่ยเฉินยังคงถือกล่องโทรศัพท์ที่ยังไม่ได้ถูกแกะไว้ในมือ พลางหมุนมันเล่นไปมา และช่วงเวลานั้นเองภายในใจเขาก็ปรากฏภาพของอันโหรวขึ้นมา จึงพูดให้ผู้เป็นแม่ได้ยินว่า “ไม่ไป”“แกก็ใกล้จะอายุเลขสามสิบแล้ว ยังไม่คิดเรื่องนัดบอดอีก อย่าบอกนะว่าแกคิดจริงจังกับแฟนสาวข่าวลืออะไรนั่น รู้ไหมแกทำแบบนั้นจะทำให้พ่อของแกโกรธจนตายได้เลยนะ!” ซูรั่วหย่ากังวลเรื่องนี้มากพอสมควร เพราะหลายปีก่อนเคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คิดไม่ถึงเลยว่าพอผ่านมาหลายปี เขาจะยังไม่เปลี่ยนความคิดที่จะไม่แต่งงาน“อยากจะอุ้มหลานขนาดนั้น ถ้าเกิดว่ามีหลานขึ้นมาจริง ๆ ก็อุ้มกลับมา ถึงตอนนั้นคงตกใจน่าดู” จิ่งเป่ยเฉินกำโทรศัพท์แน่นขึ้น ก่อนจะเหม่อมองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาถ้าหากอันอีหานเป็นอันโหรวจริง ๆ อันหน่วนก็ต้องเป็นลูกของเขา ซึ่งพอถึงตอนนั้นทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็คงน่าตกใจอยู่ไม่น้อย“ไม่ต้องพูดให้อ้อมค้อมหรอก อีกอย่างฉันเองก็เบื่อที่จะฟังแกพูดแบบนี้แล้ว คืนนี้ไม่ว่ายังไงแกก็ต้องไปนัดบอด
