ตอนที่ 99 ถ้าหากคุณไม่ถือสาอะไร
เพียงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าจิ่งเป่ยเฉินที่เป็นคนบ้างานแบบนั้นจะมาบริษัทไม่ตรงเวลา เธอจึงทำได้แต่เอนกายพิงไปที่ประตูห้องทำงาน ไม่ช้าร่างกายก็ค่อย ๆ ไหลพักพิงไปกับกำแพงหลินจื่อเซี๋ยวถือเอกสารเดินตามหลังจิ่งเป่ยเฉินออกจากลิฟต์ พลันเห็นอันโหรวนั่งท่ายอง ๆ อยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานด้วยท่าเอียงศีรษะเล็กน้อยพลางกำลังปิดตางีบหลับไปชั่วครู่จริง ๆ แล้วมันก็ไม่ได้มีอะไรมาก หากเธอไม่เห็นร่องอกของเพื่อนที่เปิดกว้างขึ้นเล็กน้อย จากมุมที่เธอเห็นก็รู้ได้ทันทีว่าเพื่อนเธอนั้นใส่ยกทรงที่เป็นลายลูกไม้สีดำ เมื่อเห็นเช่นนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงจิ่งเป่ยเฉินที่สูงกว่าตัวของเธอมาก เขาย่อมต้องเห็นอย่างแน่นอน“อันอีหาน!” เธอตะโกนออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เธอไม่ปล่อยให้จิ่งเป่ยเฉินอุ้มเพื่อนรักเข้าไปแน่ ๆ เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่ออันโหรวได้ยินเสียงของหลินจื่อเซี๋ยว เธอก็รีบโบกไม้โบกมือไปมา “ฉันง่วงน่ะ เลยฟุบหลับไป”หลินจื่อเซี๋ยวเดิมทีคิดว่าจะตะโกนเรียกเพื่อนอีกครั้ง แต่กลับได้ยินเสียงเข้มจากคนข้าง ๆ ดังขึ้นมาก่อน “เลขาหลิน เธอไปทำงานของเธอเถอะ”ห้องทำงานของเธอนั้นอยู่ติดกับเขา เธอจึงจำต้องเดินออกไปอย่างฝืนไม่ได้เมื่อหันไปมองที่ด้านข้างก็เห็นอันโหรวทำท่าลูบปากเช็ดน้ำลาย ท่วงท่าเรียบง่ายแต่ดูยั่วยวนไม่ใช่น้อย ซึ่งการกระทำแบบนี้ ถ้าหากเธอไม่ใช่ผู้หญิงมามองเข้าก็คงรู้สึกหวั่นไหว
