อเฉ่าเป็นอะไรกับเหอเหมียวคนรักลับ ๆ ของโอวหยางลี่กัน?”อันโหรวตกใจ คิดไม่ถึงเลยว่าเขาที่มีสภาวะจดจำใบหน้าไม่ได้จะสามารถจำชื่อได้แม่นถึงขนาดนี้“เป็นลูกพี่ลูกน้องค่ะ” เธอตอบกลับด้วยความจริง “แต่ฉันไม่คิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการเลือกโฆษกโฆษณาหรอกนะคะ พวกเขาสองคนเป็นคนละคนกัน”เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วชาอุ่น ๆ ก่อนจะเอาแตะจับขอบถ้วยและพูดขึ้นว่า “ไม่เลว หวังว่าตอนบ่ายเธอจะแสดงให้ผมเห็นนะ”“รับรองว่าประธานจิ่งต้องไม่ผิดหวังค่ะ” เธอพูดจบก็หันหลังกลับเตรียมจะเดินออกไปการทำงานหนักในตลอดคืนไม่ได้ไร้ผล แต่ตอนนี้เธอค่อนข้างง่วงมาก รู้สึกอยากจะนอนมากจริง ๆจิ่งเป่ยเฉินยกชาขึ้นดื่ม แต่ก็ไม่ได้ดื่มจนหมด ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ถ้าหากคุณไม่ถือสาอะไร คิดอยากจะพักผ่อน ข้างหลังห้องรับรองของผม คุณนอนในนั้นก็ได้ ไม่มีใครรบกวนคุณหรอก”…………………………………ตอนที่ 100 ที่แท้ประธานจิ่งไม่ใช่คน“รวมถึงคุณด้วยใช่ไหมประธานจิ่ง?” เธอไม่เชื่อในตัวเขาเท่าไรนักครั้งที่แล้วที่โรงแรมไค่ฮั่ว เหตุการณ์ในวันนั้นเธอก็พอจะเห็นหมดแล้ว“ไม่ได้รวมถึงใคร ผมแค่บอกว่าใครก็ตามที่ผมเลือก คนนั้นย่อมไม่หมายถึงผม” เมื่อพูดเสร็จก็จิบชาต่อ ทั้งยังบอกว่าเป็นชานั้นรสชาติดีอีกด้วยพูดไปแล้วนี่มันก็เหมือนกับเธอเป็นเลขาของเขาเลย“วันนี้ฉันเพิ่งจะรู้เลยนะคะ ที่แท้ประธานจิ่ง……” อันโหรวเผยใบหน้าที่ซีดเซียว “ไม่ ใช่ คน”“ปัง” เมื่อเสียงปิดประตูดังขึ้น อันโหรวก็หา
