ย่างชัดเจนก็รู้ว่าหลินจื่อเซี๋ยวได้มาปลุก เธอจึงรีบลืมตาและวิ่งเข้าไปยังห้องทำงานของเธออันโหรวรู้ดีว่าตัวเองทำอะไรลงไปจึงไม่ได้พูดอะไรมาก เธอเดินตามจิ่งเป่ยเฉินเข้าไปยังห้องทำงานของเขา“ประธานจิ่งคะ นี่คือแผน” อันโหรววางแผนลงบนโต๊ะทำงานของเขาจิ่งเป่ยเฉินยื่นมือออกไปเปิดคอมพิวเตอร์ ก่อนจะสั่งอย่างไม่เป็นทางการว่า “เทน้ำที”“ฉันจะเรียกเลขาหลินให้นะคะ” เธอไม่ได้เทน้ำให้เขา แต่คิดจะเดินออกไปข้างนอกแทน ถ้าขืนทำให้แบบนี้ตลอด มีหวังถูกใช้ตลอดแน่ ๆ“ไม่ได้ยินคำพูดของผมเหรอ? คุณเป็นพนักงานของบริษัทจิ่ง เอาน้ำให้ผมแค่นี้ก็ไม่ได้?” จิ่งเป่ยเฉินเอนตัวหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาสีดำจับจ้องมาที่เธอตลอดเวลาอันโหรวเม้มริมฝีปากแน่น พลางคิดในใจว่านี่มันเกี่ยวอะไรกัน?จิ่งเป่ยเฉินยื่นมือออกไปหยิบแผนขึ้นมาอ่าน พลันดวงตาสีดำก็เปลี่ยนเป็นสว่าง เมื่อชำเลืองมองเห็นอันโหรวกำลังถือแก้วน้ำมาให้ เขาจึงทำทีว่ากำลังอ่านแผนในมือต่อราวกับไม่ได้สนใจมากนักอันโหรววางแก้วน้ำไว้ข้างมือของเขาโดยไม่พูดอะไร แต่เมื่อได้อ่านแผนของเธออย่างละเอียดแล้ว แผนการของเธอเรียกได้ว่าเหมาะสมกับตำแหน่งหัวหน้าทีมของแผนก TE มากจริง ๆ เธอเป็นบุคคลที่มีความสามารถหลังจากผ่านไปไม่นาน เขาก็ปิดแผนในมือลง ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าและทำท่าผสานมือเท้าคางขึ้น “ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกนะ แต่เหอเฉ่าเป็นอะไรกับเหอเหมียวคนรักลับ ๆ ของโอวหยางลี่กัน?”อันโหรวตกใจ คิด
