ีเสื้อ ใบหน้านั้นขาวสะอาดสะอ้านเสียจนเหมือนกับไข่ตุ๋นที่สดใหม่ เต็มไปด้วยคอลลาเจนที่ชัดเจน“สวยงามมาก!”ควีนดูตกตะลึงเล็กน้อยกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า เขาคร่ำหวอดอยู่ในวงการแฟชั่นมานาน แต่เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลย……..ตอนที่ 94 หน่วนหน่วนหายไปแล้ว“เป็นยังไงบ้าง พอใช้ได้ไหม” อันโหรวยืนขึ้นเพื่อให้ควีนได้เห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจน ก่อนจะกลับไปแต่งหน้าให้ดูขี้เหร่เหมือนเดิมอีกครั้งด้วยท่าทีที่ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย“พรุ่งนี้ฉันจะมารับชุดไป” อันโหรวพูดพลางชี้นิ้วไปยังชุดที่แขวนอยู่ตรงหน้าต่างโดยไม่ได้มองควีนด้วยซ้ำเมื่อเธอพูดจบก็คิดจะหันหลังเดินออกไป แต่กลับถูกควีนรั้งข้อมือไว้และพูดขึ้นว่า “ช่วยบอกชื่อให้ผมฟังหน่อยสิ ใช่อันอีหานหรือเปล่า?”อันโหรวหันกลับไปมองด้วยท่าทีหงุดหงิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ควีน ฉันชอบที่จะแต่งหน้าขี้เหร่แบบนี้ ภายในบริษัทจิ่งยังไม่เคยมีใครเห็นหน้าที่แท้จริงของฉัน และคุณเองก็เป็นคนแรก เพราะฉะนั้นแล้วเมื่อคุณไปที่บริษัทจิ่ง ได้โปรดอย่าพูดเรื่องไร้สาระนี้ให้ใครฟังเด็ดขาด ขอบคุณนะคะ”เมื่อพูดจบเธอก็เปิดประตูออกไปด้วยท่าทางหยิ่งผยอง เหยียดหลังตรง จนทำให้คนที่มองมาอดรู้สึกตื่นตาไม่ได้เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เหอเฉ่าก็คิดจะกลับไปดูแลแม่ของเธอต่อ จึงได้แยกย้ายกันไปคนละทางทางด้านอันโหรวเองก็ต้องรีบกลับไปที่บริษัทจิ่งเพื่อทำงานของตัวเอง
