ตอนที่ 87 ลูกพี่ใหญ่รู้สึกชื่นชอบ
อันโหรวตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบเอ่ยปฏิเสธ “วันนี้ค่อนข้างดึกแล้ว สามีกับลูกของฉันน่าจะรอฉันกลับบ้านอยู่ เอาไว้โอกาสหน้าจะเชิญประธานจิ่งนะคะ”
หลังจากพูดจบ เธอก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัยออกด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะเตรียมพร้อมลงจากรถไป
“อย่าขยับนะ”
เสียงที่เย็นยะเยือกดังชัดเจนจนทำให้ผู้คนที่ได้ฟังต่างก็รู้สึกกดดัน
อันโหรวถึงกับหยุดการเคลื่อนไหวราวกับเชื่อฟังทันที
ชายคนนั้นเปิดประตูรถลงและเดินไปยังทิศทางของอันโหรว ก่อนจะเปิดประตูรถฝั่งเธอขึ้น ไม่ช้าก็ก้มลงอุ้มเธอลงออกจากรถโดยทันที ท่วงท่าและการกระทำล้วนแล้วเกิดขึ้นในพริบตา
“ขาของคุณเจ็บ ควรจะพักฟื้นให้ดีๆ ส่วนพรุ่งนี้ก็…..”
เขากำลังจะพูดบอกไปว่าพรุ่งนี้ก็พักผ่อนอยู่บ้านเถอะ แต่อันโหรวก็รีบโบกไม้โบกมือไปมาและเอ่ยประโยคขึ้น “แค่เจ็บตรงผิวหนัง ไม่ได้ร้ายแรงอะไร พักผ่อนสักเล็กน้อยก็ดีขึ้นแล้วค่ะ”
จิ่งเป่ยเฉินเม้มรีมฝีปาก เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างดื้อรั้น พูดเท่าไหร่ก็ไม่เคยฟัง เขาจึงไม่เอ่ยอะไรอีก
“ประธานจิ่งค่ะ ฉันจะกลับแล้ว คุณก็รีบกลับไปเถอะ ขับรถดีๆนะคะ” อันโหรวยิ้มและโบกมือให้ ก่อนจะเดินไปยังอพาร์ตเมนต์ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดกับจิ่งเป่ยเฉินเยอะขนาดนี้
มันปิดบัง ซ่อนความกังวลเอาไว้ไม่ได้
ริมฝีปากของจิ่งเป่ยเฉินโค้งขึ้นมาเล็กน้อย รอยยิ้มปรากฏมาบนใบหน้า มันเป็นรอยยิ้มที่เขาหลงใหลเคลิบเคลิ้ม
มันปฏิเสธไม่ได้เ
