ลยว่า ตัวเขาที่เป็นเจ้านายที่ดูโหดเหี้ยม ตอนนี้เหมือนกับว่าจะพ่ายแพ้เพราะความห่วงใจที่ถูกเอ่ยออกมาแค่นี้
เมื่อเขามองไปยังร่างของเธอที่กำลังเดินขึ้นไปที่ประตูอพาร์ทเมนต์ และทำท่าที่จะหยิบกุญแจออกมาไข เขาเองก็เตรียมพร้อมที่จะกลับไปนั่งบนรถทันที
แต่ในช่วงเวลาต่อมานี่เอง…..
เมื่อประตูของอพาร์ทเมนต์ก็ถูกเปิดออกขึ้น อันหยางที่อยู่ด้านในก็รีบวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระแทกเข้าไปที่แขนของอันโหรว
อันหน่วนที่หลับไปแล้ว อันหยางก็ทนรออย่างใจจดใจจ่อ แต่ก็เริ่มจะทนไม่ไหว คิดจะออกไปดูสักครั้งว่าแม่ของตนนั้นกลับมาแล้วรึยัง
เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะขยี้ตาอย่างช้าๆ ราวกับไม่เชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า “แม่จ๋า ในที่สุดแม่จ๋าก็กลับมาเสียที ถ้าแม่ไม่กลับมาอีกละก็ น้าจื่อเซี๋ยวได้ร้องไห้ตายแน่ๆ”
เสียงของอันหยางดังเข้ามาในหูของจิ่งเป่ยเฉิน ที่กำลังจะเปิดประตูรถขึ้น ไม่ช้ามือของเขาก็หยุดจับทันที ก่อนที่หัวใจของเขานั้นจะพลันเต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว
มันเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่าง ทำให้เขารู้สึกวูบวาบขึ้นในใจ
จิ่งเป่ยเฉินคิดจะหันกลับไปมอง ก็เห็นเพียงแค่ขาของเด็กน้อยตัวเล็กที่ถูกอันโหรวบัดบังเอาไว้
“หยางหยาง รีบเข้าไปข้างในเร็วเข้า” อันโหรวรู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินยังไม่ได้ไปไหน เธอก็รีบตื่นตัว ก่อนจะเอื้อมมือผลักไปยังลูกชายของเธอให้เข้าไปในบ้าน
อันหยางแน่นอนไม่ได้รู้เรื่องอะไรก็ถูกดันเข้ามาเสียแล้ว เมื่อเข้ามาข้
