างในทั้งคู่ ประตูบ้านก็ถูกปิดขึ้น ช่วงขณะที่ประตูกำลังจะถูกปิดนั้นเอง อันหยางได้เหลือบเห็นจิ่งเป่ยเฉินที่ช่องว่างๆแคบของประตูเข้า
ที่แท้เป็นเจ้าลุงนิสัยไม่ดีคนนั้น นี่เขาถึงขนาดมาส่งแม่จ๋าเลยยังงั้นเหรอ?
เด็กชายตัวน้อยขมวดคิ้วขึ้น ก่อนจะตกอยู่ในห้วงความคิด
ที่นอกอพาร์ทเม้นท์ จิ่งเป่ยเฉินยังไม่ทันได้เห็นตัวของอันหยาง เขาก็เริ่มส่ายหัวไปมา สลัดความรู้สึกนึกคิดแปลกๆในใจของตน ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถ เมื่อมานั่งอยู่ในรถ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองพลาดอะไรไปรึเปล่า ก่อนจะเหลือบหันกลับมามอง
ภายในอพาร์ตเมนต์ หลินจื่อเซี๋ยวเมื่อเห็นอันโหรว ดวงตาของเธอก็เป็นสีแดงและมีน้ำตาคลอไหลออกมา “โหรวโหรว ในที่สุดเธอก็กลับมาเสียที นึกว่าเธอจะไม่กลับมาซะแล้ว ถ้าเธอไม่กลับมาฉันจะแจ้งตำรวจจริงๆด้วย”
อันโหรวรู้ดีว่าหลินจื่อเซี๋ยวนั้นเป็นห่วงมากแค่ไหน เพื่อนของเธอคนนี้ค่อนข้างกังวลเกี่ยวกับตัวเธอเป็นอย่างมาก อันโหรวเอื้อมมือเข้าไปกอดหลินจื่อเซี๋ยว ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ฉันไม่เป็นไรแล้ว จื่อเซี๋ยวผ่อนคลายลงนะ ฉันผ่านอะไรมาตั้งเยอะแยะแล้ว ไหนเลยจะตายง่ายๆกันล่ะ”
หลังจากที่เธอพูดจบ ก็ค่อยๆเอามือมาซับน้ำตาที่ไหลหลินออกมาจากเบ้าตาของหลินจื่อเซี๋ยว และเอนตัวไปกระซิบที่หูของเพื่อนรักตน “เรื่องที่ฉันถูกลักพาตัว หยางหยางกับหน่วนหน่วนรู้รึเปล่า?”
หลินจื่อเซี๋ยวเมื่อได้ยิน หัวใจก็กลับเต้นรัวๆมากขึ้นทันที
“ลูกของเธอฉลาดมาก ทันทีที่ฉ
