ันรู้สึกเป็นกังวล ก็เลย…” หลินจื่อเซี๋ยวรู้สึกอึดอัด ก่อนจะขยำไปที่เสื้อผ้าของตนอย่างไม่สบายใจ “ฉันบอกแค่หยางหยางคนเดียว ส่วนหน่วนหน่วนไม่ได้พูดอะไรเลย”
อันโหรวใจเต้นรัวๆ เมื่อลูกชายของตนรู้เรื่องที่เธอถูกลักพาตัว มีหวังคืนนี้คงได้ถูกสอบสวนแน่ๆ
แต่ทว่าเรื่องราวกลับไม่ใช่อย่างที่คิด อันหยางไม่ได้เอ่ยถามอะไรสักคำ แต่กลับดูแลแม่จ๋าอย่างเป็นห่วง ทั้งยังคอยเอาน้ำอุ่นมาให้ และจัดเตรียมจานผลไม้เอาไว้ให้แม่จ๋ากินอีกที่ห้องครัว
“แม่จ๋า แม่เจ็บเท้ารึเปล่าครับ?” เด็กชายตัวน้อยนั่งข้างๆอันโหรว ดวงตาของเขากลมโตแฝงไว้ด้วยความเป็นกังวล
อย่างไรก็แล้วแต่ตัวของเขานั้นยังเป็นแค่เด็กน้อย แม้ตัวเองจะกำหมัดแน่น คิดอยากดูบาดแผลที่แม่ของตนบาดเจ็บ แต่ก็กลับว่ายิ่งดูก็จะยิ่งทำให้แม่ของตนต้องบาดเจ็บมากขึ้น
หลินจื่อเซี๋ยวพยักหน้าและเห็นด้วย “ผ้าก็อชหนาซะขนาดนี้ ดูท่าคงได้รับบาดเจ็บหนักเลยสินะ เจ็บรึเปล่า?”
อันโหรวเหลือบมองไปยังเท้าของเธอ ที่ตอนนี้ถูกผ้าก๊อซพันเอาไว้ด้วยฝีมือของจิ่งเป่ยเฉิน ที่ดูค่อนข้างหนาพอสมควร ตัวเธอเองรับรู้ได้ว่าไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงมากอะไร แต่ลูกพี่ใหญ่เล่นพันให้เธอซะแบบนี้มันก็ออกจะเกินไปด้วยซ้ำ
แต่คำพูดที่อยู่ในใจตน ถ้าหากถูกจิ่งเป่ยเฉินได้ยินเข้าละก็….
เธอคงตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ
…………………………..ตอนที่ 88 มีหรือที่เขาจะนิ่งเฉยเอาไว้“ไม่ต้องกังวลไปหรอก เพียงแค่ตกหลุมเท่านั้นเอง” อันโหรวลุ
