ก่อนจะเขย่าเล็กน้อย ใบหน้าที่ขาวๆ ตอนนี้กลับมีเส้นเลือดบูดโบนขึ้นมาเล็กน้อยถ้าเกิดเป็นจิ่งเป่ยเฉินได้เห็นความลับที่อยู่ในโทรศัพท์แล้วละก็ เป็นไปได้ว่าเขาจะรู้เรื่องทุกอย่าง และพอถึงตอนนั้นเองก็…..เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิด เพราะว่าผลลัพธ์ที่จะตามมาต้องร้ายแรงน่าดูหลินจื่อเซี๋ยวเมื่อเห็นเพื่อนของตนเคร่งเครียด ทั้งยังดูตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา เธอจึงเอ่ยประโยคพูดขึ้น “บางทีอาจจะไม่ใช่ประธานจิ่งหยิบโทรศัพท์ไปก็ได้นะ ฉันแค่เห็นเขาออกจากชั้นใต้ดิน ช่วงเวลานั้นเขาก็ถามว่าคลาดกับเธอตอนไหน บางทีเขาอาจจะเห็นโทรศัพท์ของเธอ แต่ไม่ได้ทำอะไรก็นี่หน่า”อันโหรวพนมมือก่อนจะหลับตาและอธิษฐานในใจไปแต่คำอธิษฐานของเธอก็ต้องไร้ผล เพราะตอนนี้โทรศัพท์ของเธออยู่จิ่งเป่ยเฉินไปแล้ว และตอนนี้กำลังจะเปิดมันเล่นออกมา ช่วงเวลาก่อนหน้านั้นเขาก็มัวแต่ยุ่งจนลืมคืนโทรศัพท์คืนให้แก่อันโหรวจิ่งเป่ยเฉินตอนนี้ที่กำลังนอนไปบนเตียง ชุดนอนสีดำของเขาเปิดกระดุมขึ้น เผยให้เห็นแผงหน้าอกสีขาวที่ดูบึกบันแข็งแรง ผมสีดำปกปิดไปที่หางคิ้วที่เหมือนกับดาบของเขาเล็กน้อย ท่าทีตอนนี้เหมือนกับคนขี้เกียจในคราบราชสีห์ที่ไม่ยอมขยับไปไหนเขากำลังถือโทรศัพท์ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะเม้มริมฝีปากอย่างชั่วร้าย และเปิดปุ่มเปิดเครื่อง ทันใดนั้นแสงสีฟ้าจากจอโทรศัพท์ก็กระทบไปที่ใบหน้าของเขาอย่างเจิดจ้าโทรศัพท์สามารถเป็นที่ที่เก็บซ่อนความลับไว้ทั้งหมดได้ แม้เขาจ
